Ik verwachtte niet dat dit een boeiende of spannende film zou zijn, maar hij is wel interessant. De hoofdrol door Meryl Streep is ronduit verbluffend, je zou soms denken dat de echte Iron Lady aan het woord is, echt verdiend de Oscar die ze hiervoor heeft ontvangen. Dat Margaret Tatcher een wel heel speciale vrouw was die haar wil kon doordrijven al had ze dan niet altijd gelijk, toont deze film duidelijk. Geen boeiend verhaal dus, maar wel een film die stukken beter is dan de 'Margaret' uit 2009 die ik eerder heb gezien. Deze film kan ik warm aanbevelen, al is het alleen maar voor de prachtprestatie van Meryl Streep.

Ik bleef op mijn honger zitten. Ik wou wat meer historische informatie, ik was immers nog kind toen deze mevrouw premier werd en veel was me ontgaan. Maar nee, de makers wouden ons een dementerende oude vrouw laten zien... voor welke leeftijdscategorie was de film dan bedoeld?

Vrij teleurstellende film over het toch wel verbazingwekkende leven van Thatcher. De keuze om ongeveer een vierde van de film over de dementerende ex-first lady die het verlies van haar echtgenoot probeert te verwerken te laten gaan, is een foute zet, want daardoor wordt de politieke loopbaan van Margareth veroordeelt tot een aaneenschakeling van korte fragmentjes die de post-Thatcher-generatie niet veel zal bijbrengen. Gelukkig is er de doorleefde vertolking van Streep die veel goedmaakt.

Uit niets, of toch uit zeer weinig, blijkt dat hier om een ijzeren dame ging/gaat. Of men doelt misschien op de roestplekken op haar ondertussen vervlogen ziel. Meryl Streep doet uiteraard meer dan acteren, ze is gewoon ol'Maggie, maar dan heb je ook zowat alles gezegd. Fragmentarisch, bijna opppervlakkig passeren er decennia aan familiefeiten, politieke issues en persoonlijke vendetta, maar enige duiding of diepgang ontbreekt. Zelfs een fanclub had een meer kritische noot durven uiten. Neen, dit is een gemiste kans. (Het deed me ook ietwat denken aan de dubbele Soderbergh-verfilming van Che Guevara's leven. Zelfde gedachte: "Hier zat zo veel meer in! Zonde toch.")

Je kan voor of tegen Thatcher zijn, je kunt het een takkenwijf noemen, beste LDC/NEO, maar het enige waar het hier om gaat is: hebben de makers een interessant filmisch kijkstuk afgeleverd? Het antwoord is dubbelzinnig, zoals de hele film trouwens. We zien een dementerende ex-premier duchtig door haar appartement schuifelen, voortdurend in druk gesprek met haar overleden echtgenoot of dochter. Haar onstuitbare opgang van kruideniersdochter tot het hoogste ambt van het land wordt in korte flash backs gereconstrueerd, haar politieke overwinningen worden mondjesmaat gesavoureerd, maar telkens ontbreekt de context, worden de gevechten voor en achter de schermen weggegomd en hebben we het raden naar de echte totstandkoming en drijfveren van haar beleid (tegen de vakbonden, voor de Falklandoorlog, tegen Europa, voor privatiseringen,…). Wat finaal overblijft is een weliswaar fenomenaal vertolkt vrouwenportret dat spijtig genoeg weinig inkijk geeft in de getormenteerde ziel en het elf jaar lange verblijf in de politieke arena van een de markantste politieke figuren van de laatste decennia.