Echt genoten van deze Woody Allen film. Prachtig in beeld gebracht. Een pareltje.

Ik was na een tijdje wat ontgoocheld over het gebrek aan intensiteit in het verhaal. Best grappig wat er allemaal gebeurt, maar werd er uiteindelijk niet veel wijzer van..

Heerlijk lichtvoetige fantasie van een Woody Allen in grote creatieve doen. Deze erg minzame en romantische feelgoodmovie neemt je mee op een trip in een met clichés overladen en door en door romantisch Parijs, in verrukkelijke beelden en kleuren gevat door Darius Kondhji. Ook de verrukkelijke vertolking van Owen Wilson (overduidelijk Allens alter ego, incluis diens geneuzel en alle bijhorende tics) als de broodschijver-scenarist op zoek naar inspiratie, bezorgt je constant binnenpretjes. Deze update van “The purple rose of Cairo” breekt geen cinematografische potten, maar bezorgt je gegarandeerd een prettig gevoel.

Na London en Barcelona is ons jaarlijks Europees rendez-vous met Woody Allen ditmaal in Parijs of de stad waar hij zou wonen moest New-York er niet zijn. En meteen toch wel een verrassing, want onze fijnzinnige observator maakt er niet méér of minder een charmant, elegante liefdesverklaring van aan "la Ville Lumière". Een romantische komedie vol milde humor, maar vooral een ode aan alles waar Parijs voor staat met de klemtoon op de rijke cultuur en diens artistieke idolen van de "l'Age d'Or". Een vederlichte Allen die het gebruikelijke cynisme en zwarte humor achterwege laat op enkele politieke- en Hollywoodprikken na. Deze fabel/sprookje is zonder twijfel Allen's beste sedert lange tijd zoals hij het hier speelt. Woody's alter-ego is een perfekte Owen Wilson die zich verliest tussen heden en verleden tijdens zijn nachtelijke "magical-mystery"-toertjes. Voor Allen dé gelegenheid om het rijke, bruisende verleden in al z'n magnifieke glorie op het doek te toveren("The Purple Rose of Caïro" lonkt). Dit alles met een grootse, charismatische ensemblecast, heerljke beeldjes van Darius Khondji, en diezelfde humane uitstraling en schalkse dialogen van een "Manhattan". Dit maakt van "Midnight..." een Allen om opnieuw duimen en vingers bij af te likken. Niet verwonderlijk dat dit tevens de opener was van het Cannes-festival. In ieder geval een betere keuze dan die lamentabele van de "Palm"-jury tien dagen later.