Juryvoorzitter Nanni MORETTI & crew zetten een eerlijk palmarès neer op het 65e Festival te Cannes waar zoals gewoonlijk deze openingsfilm ontbrak. De nieuwste Wes Anderson en zijn niet zo alledaagse wereldje past dan ook niet in die sociaal-hedendaagse films die Nanni een prijs gaf. Een melancholische fabel waar vooral kinderen centraal staan t.o.v. hun disfunctionele familie en een bont allegaartje sullige nevenpersonages(grote namen zoals Willis, Murray of McDormand). Samen met vaste medewerker Roman Coppola("Darjeeling"-"Life Aquatic")schreven ze een emotierijk,impressionistisch en minder absurd script bij elkaar. Trouw aan die gestileerde regie, technische perfektie en humoristische dialogen schildert Anderson fascinerende beelden over een tocht van twee kleurrijke tieners waar vrijheid,avontuur én vooral liefde centraal staan. Magische creativiteit zoals in "The Fantastic Mr. Fox" zijn hier troef(ook deze zou animatie kunnen zijn) en illustreren perfekt het genie van zijn eigenzinnige maker.

Het debuut van ervaren BBC-veteraan Nick Murphy zomaar klasseren als de zoveelste, banale "spookfilm" is de film onrecht aandoen. Het degelijk script van Murphy & Volk("Gothic", wel ja...), die unieke sfeerschepping én vooral het ongebruikelijk benutten van emotioneel-psycholigische traumas geven een méérwaarde aan de prent. De échte spoken zijn dan ook de diepe wonden van de WO-I slachtpartij die onze beide hoofrollen constant ondergaan(Rebecca Hall en Dominic West enorm geloofwaardig). Hun confrontaties zijn meteen het beste uit de film die natuurlijk niet mag/moet ontsnappen aan de genretematiek die we kennen uit o.a. "The Others" of "El Orfanato" en die gekende "turn&twists". Tevens één der beste op het recente BIFFF waar hij met de "Gouden Raaf" de hoofdvogel afschoot.

We schreven over deze naar aanleiding van het BIFFF zowat een maand geleden al iets... Ondanks alle clichés is deze postapocalieper van "bloody" Xavier Gens("Frontier(s)") de moeite waard. Hij pakt het claustrofibische "huis-clos" aan als een pikzwarte, misantropische kijk op het mensdier én wat diens hedendaagse politiek/beschaving(nou ja) toe kan leiden. Een gepassioneerde wildeman als Gans toont zonder franjes én met zijn unieke slachthuisstijl gratuit B-geweld en gore; alles is hier immers zinloos vertelt ie de toeschouwer. De nogal hevige pro/contra-reakties waren dan ook legio... "mensen gaan onvermijdelijk naar hun ondergang en zijn dus overbodig" moet zowat het credo van Gans zijn; ongelijk heeft hij niet...

Net als die andere cult-tv-serie, "The Twilight Zone",was ook die creatieve soap opera "Dark Shadows" een ware goudmijn. Voor die tijd een ware verrassing met allerhande bovennatuurljke creaturen, zijn gothic look en met als toetje die ongewoon grappig,griezelige vampier Barnabas Collins. Demente vampierlol? Dus gefundenes fressen voor het duo Burton/Depp voor een 8e duet. Eentje in mineur vinden we(renovatiewerken als het kan Tim), maar niet te missen voor de fans als ondergetekende. Het blijft een heerlijk stukje eerbetoon aan het bronmateriaal vol hilarisch-donkere humor, visueel voorzien van ingenieus-surrealistische "prentjes", prachtvertolkingen van een fantastische cast en Elfman's superbe score(de té overdreven seventiestrack stoort soms, ondanks de heerlijke nostalgische deuntjes). Talent en stijl te over met een alweer ontketende, fascinerende Johnny Deppshow in perfect Victoriaans, maar ergens blijven de "shadows" ploeteren(zo botsen de "Hammer"-horror" enorm met de seventieshumor). Burton blijft trouw aan z'n spiegeling met hedendaagse toestanden met die disfunctionele familie en de knipogen naar het "greedy" kapitalisme. Oh well, al bij al is dit toch een pareltje(kleintje)van buitentbeentje Burton en mag je dus niet missen.

@winnetou...ik dacht dat je het nu toch wel door zou hebben dat de makers, ondanks het feit dat ze fervente aanhangers van het genre zijn, het beu zijn altijd dezelfde, vervelende "gruwel/slasher/teen"-horror te zien op het witte doek. Ze pleiten voor een "ouderwetse", maar tenminste écht pakkende horror zonder die "slachtpartijen"(terug naar de seventies-eighties). Hollywood én wij(de toeschouwers) krijgen hier ook een flinke veeg uit de pan want al dat geldgedoe is een metafoor voor de producers; én die "goden"...dat zijn de toeschouwers die er nog voor betalen ook. Alles opofferen aan enorm slechte smaak, maar véél poen verdienen...zo zie ik het.