Kroniek van een aangekondigde dood : 2u12 minuten miserie. Ik heb nooit echt het gevoel gehad dat Uxbal nog losse eindjes aan mekaar aan het knopen was. Daar was dit soort figuur niet toe in staat. Hij is veel te beperkt, te dom, te onwetend : hij banjert gewoon van de ene ramp naar de andere enormiteit (De kachels ? Néé, dat KONDEN ze niet voorzien. Ik meteen wél !)... Uxbal is een schlemiel die in zijn leven nooit iets heeft gerealiseerd. En die zich "plots" realiseert dat hij nu wel heel snel het tijdelijke voor het eeuwige zal moeten verwisselen. "Plots" ? Ha ja, hij had het doktersbezoek OOK veel te lang uitgesteld. Iñarritu is tenminste consequent met zijn hoofdrolspeler : HIJ KAN MAAR DAT, méér zit er écht niet in. A one trick poney en het is dan nog een sléchte trick die hem nooit iets heeft opgebracht. Natuurlijk is Bardem een geweldig acteur ("Mar a dentro" heb ik ook gezien ! En de film van de Coens natuurlijk ook) maar hierde voelde ik me écht geen seconde geïnteresseerd, laat staan geboeid. De film sleept zich verder. Jammer !

Het leven is een verpletterende calvarie en dan ga je dood. Wie niet de moeite doet om aan het naturalistische art-house oppervlak te krabben, zal inderdaad het hoofd van miserie afwenden. Maar van zodra Uxbal (een werkelijk fe-no-me-na-le Javier Bardem) zich onder je huid wroet, ontdek je één van de mooiste louteringstochten ooit op pellicule gepresenteerd. Sweatshops en mensenhandelaars als de zwarte kankers in de Catalaanse parel Barcelona, een corrupt politie-apparaat dat te laat zowel goede als slechte cellen verwijdert, en hoe minder gefortuneerde individuen (dan u en ik) uit de echte wereld zich daartussen staande trachten te houden. Hoe de terminale Uxbal zich rondsleept in de hoop nog wat foute knopen te ontwarren, zijn kinderen leert de toekomst positief te zien, is hartverscheurend. Terwijl hij zich finaal neerlegt bij zijn lot, zijn ziel hangende tussen de goede hoop van zijn laatste daden en de loodzware pijn van zijn vroegere keuzes, hou je oprecht van die man, die dan ook pas van zichzelf is gaan houden... Damn man!

Alhoewel ik én fan ben van Javier Bardem én van de vorige films van Inarritu kon dit me helemaal niet overtuigen. Zeer trage prent die zich in de achterbuurten van Barcelona afspeelt. Bardem is een beroepscrimineel die zijn kost verdient met uitbuiting en oplichterij en verneemt dat hij stervende is (prostaatkanker). Hoe schrijnend de situaties ook worden, je voelt nauwelijks enige empathie. Ook filmtechnisch valt er niet veel plezier te beleven en bovendien zit er een hoogst irritante muziekscore onder "Biutiful". Bardem is ok, maar ging al eens eerder (en veel beter) een hele film lang dood (check "Mar Ardentro" maar eens). Een diepe teleurstelling.

Een man heeft kanker ... een man uit de lagere sociale klasse in bercelona ... kijk : je moet natuurlijk geen actie verwachten , maar wat krijg je dan wel : de gevoelswereld van een man die dat probeert te verwerken , niet meer niet minder ... voor velen is dit saai vrees ik , alhoewel bardem hier acteerles geeft ... :) mooie film ...

Het wordt stilaan een constante in dit nog niet zo ver gevorderde filmjaar: deprimerende en zwartgallige verhalen die de kijker emotioneel uit zijn evenwicht (proberen te) brengen. Na “Incendies”, “Winter’s bone” en “Rundskop”, nu deze “Biutiful” (zowel stilistisch als inhoudelijk veruit de meerdere van voormelde drie) waarbij we ditmaal een trip maken naar de onderbuik van het anders zo hippe en coole Barcelona. Maar deze keer dus niet om toffe plaatjes te schieten en toeristische trekpleisters te bewonderen, integendeel: de verpauperde buurten waar illegalen tegen hongerlonen en in mensonwaardige omstandigheden moeten proberen te overleven vormen het decor van deze bad trip. Opnieuw weet Inárritu al dit menselijk leed in adembenemende tableaux vivants te vatten met sombere, zachte kleuren en een onrustige camera die als een vlieg de protagonisten volgt in al hun doen en laten. De dwarse verhaallijnen, hét handelsmerk van Inárritu, zijn hier iets minder doorwrocht en met elkaar verweven, en geven soms een onaffe indruk. Maar veel wordt goedgemaakt door de prima cast en een ijzersterke vertolking van Javier Bardem als de terminale kankerpatiënt die, ondanks zijn louche zaakjes, probeert in het reine te komen met zijn omgeving en zichzelf.