Geweldige film. 2-Voudig oscarwinnaar Joe Pesci is weer on-uit-staan-baar irritant/sympathiek maar waarschijnlijk komt dat door zijn ongewoon stemgeluid en zijn drukke gebaren. Hij doet me altijd een beetje aan Louis de Funès denken. Enig minpuntje : de zeer lange duur : zowat 3 uur ! Maar ja, er moet ook zoveel verteld worden. Een héél goeie vondst was het voice over-werk : terwijl de Niro in beeld was gaf Pesci off screen commentaar zodat we begrepen wat er te zien was. Omgekeerd gaf de Niro off screen commentaar wanneer Pesci "in actie kwam". Op die manier werd het verhaal veel duidelijker dan als je alleen de beelden voor zich laat spreken. Enfin, een GRAND CRU = dank U Mijnheer Scorsese !

Een film als wijn...herbekijken is nog altijd genieten.

Funny? What funny? What do you mean I'm funny? How come? Do I look like a clown to you? :-))))))))

Casino is die tweede grote gangsterfilm van de geniale regisseur Martin Scorsese. Deze man heeft in de voorbije jaren meer dan degelijke films afgeleverd (denk maar aan The Aviator, Goodfellas, Casino, Gangs of New York,...) en toch is hij nooit bekroond met een Oscar. Wél heeft Scorsese bij de uitreikingen van 2004 een speciale Oscar gekregen als bekroning voor diens hele carrière. Casino wordt in het algemeen als minder beschouwd dan Goodfellas. Deze Casino zou maar een flauw afkooksel zijn van de kaskraker Goodfellas vijf jaar eerder. Maar dat is niet zo. Akkoord, nieuwe elementen worden niet toegevoegd, maar Casino is van een onberispelijk niveau. Casino is het waargebeurde verhaal van twee gangsters. Enerzijds hebben we het verhaal van Sam (Ace) Rothstein, een Amerikaan van Italiaanse afkomst. Hij weet alles van casino's af, houdt van geld en van het winnen. Hij is de man die door de Italiaanse maffia wordt aangesproken om in Las Vegas het casino Tangiers te besturen, het is een van de grootste, belangrijkste en meest succesvolle van de hele stad. Klein detail dat omzeilt dient te worden: Rothstein heeft geen vergunning. Het casino boekt immense winst en Sam wordt verliefd op de verleidelijke Ginger (geniaal vertolkt door Sharon Stone). Hij huwt met haar terwijl hij weet dat ze niet écht verliefd is op hem en lijkt haar volledig te vertrouwen. Hij geeft haar zelfs de enige sleutel van een kluis waarin een enorme hoeveelheid juwelen en geld ligt. Tegelijkertijd hebben we ook het verhaal van Nicky Santoro. Santoro wordt vertolkt door een overweldigende Joe Pesci, die tevens een Oscar mocht ontvangen voor zijn rol in Goodfellas. Nicky blijkt een nog harder gekookt ei te zijn dan zijn vriend Sam en ontziet niets of niemand. Hij is een schietgrage en ietwat sadistische maffiosi van de oude stempel. Het duurt dan ook niet lang of de FBI zit op zijn hielen. Vanaf dan is het niet bepaald gunstig voor Rothstein om samen gezien te worden met Santoro. Er wordt door heel de cast zonder uitzondering uitstekend gepresteerd. De Niro, Pesci en Stone doet het alledrie uitstekend en geloofwaardig, toch werd enkel Stone genomineerd voor een Oscar. We hebben totaal geen moeite met het aanvaarden van De Niro en Pesci als maffiosi en al helemaal niet met Stone als verleidelijke en sensuele geldwolf. Scorsese onderneemt geen enkele poging om het zijn kijkers gemakkelijk te maken. Respect daarvoor. Het verhaal kent een enorme vaart waardoor je voortdurend bij de zaak moet blijven. Ook de camera maakt voortdurend jachtige bewegingen. Verder zijn de dialogen bijzaak in deze film. De elementen die écht van belang zijn worden ons meegedeeld door het gebruik van voice-over. We horen niet één, maar wel twee personages praten door de voice-over: Sam en Nicky. Door twee personages te laten praten door de voice-over worden we bewust van de subjectiviteit die deze techniek met zich meebrengt. Sam vertelt hoe verwerpelijk de methoden van zijn maatje Nicky zijn en Nicky zelf benadrukt voortdurend dat Sam een oude zeur geworden is. Het plaatje klopt, de sfeer zit goed. De film werd geheel in Las Vegas opgenomen en daarbij komen de traditionele flikkerlichtjes. Ook de muziek draagt zijn steentje bij aan het geheel. De soundtrack is memorabel en is zorgvuldig gekozen. Klassiekers als Nights in White Satin (Moody Blues), House of the Rising Sun (The Animals), Love is the Drug (Roxy Music) en Gimme Shelter en Satisfaction (Rolling Stones) passeren de revue. Deze nummers uit de 60's en 70's doen ons moeiteloos beseffen in welke tijd we ons bevinden. Jaloezie op de kleedjes van Sharon Stone en de fleurige blauwe, gele, oranje en groene kostuums is volledig gegrond. Zo'n kostuums wil iedereen wel. Kortom: Casino is een meesterwerk. Het plaatje klopt, alles is in orde. De geloofwaardigheid, de acteerprestaties, de gejaagdheid, het geweld, het meer dan regelmatige gebruik van het f-woord en alle varianten hierop en de sfeer. Alles wat aanwezig zou moeten zijn om een waardige maffiafilm af te leveren, is er ook. De combinatie Martin Scorsese en Pileggi, die het scenario schreef en ook al dat van Goodfellas verzorgde, is en blijft geniaal. Drie uur duurt dit stukje onvergetelijke cinema, maar laat dat je alsjeblieft niet afschrikken.

Casino blijft meesterlijk. De Niro in misschien wel zijn laatste grote rol. Sharon stone die haar beste rol ooit vertolkt. Joe Pesci is subliem. Velen zien in Casino een kopie van Goodfellas, maar dan wel een kopie dat veel beter is dan het origineel Naast de regie, het camerawerk e.d. ook de soundtrack niet vergeten