Mij baserend op het reclamespotje op de radio verwachtte ik een platvloerse komedie over een stel mindervaliden, die boertige avonturen gaan beleven in Spanje. Met lichte tegenzin daarom de film gaan zien, en zowaar positief verrast. Dit is een mooi coming-of-age verhaal, niet sentimenteel, met knappe acteerprestaties die de geloofwaardigheid ten goede komen. De film haalt niet het niveau van de Helaasheid der dingen, maar als toeschouwer kom je zeker niet teleurgesteld buiten.

Aangezien het de laatste jaren bon ton is gedurfde - lees: delicate - onderwerpen in filmvorm te gieten, kon het thema van seks en fysiek hulpbehoevenden niet uitblijven. Kwestie van de goegemeente (nog maar) eens een platform te geven om te pronken met hun breeddenkendheid. Is deze film in zijn (zogezegde) gedurftheid té braaf? Gingen de filmmakers té gemakkelijk op zoek naar een thema dat binnen hun budget te verfilmen was? Soit. Misschien stel ik me wel wat te kritisch op. De naakte feiten zijn de volgende: "Hasta La Vista" is vormtechnisch professioneel gemaakt en de acteurs weten zich te presenteren. Vooral de figuur van Jozef wekt sympathie op. De film verveelt bovendien ook niet. Mijn enige probleem met dit soort van films is het gratuite karakter van het onderwerp (hoewel menigeen nu het tegenovergestelde zal beweren). Zonder de betrokken groepen te willen schofferen, zit "Hasta La Vista" in de filmcategorie waarin de makers bewust rekenen op ons ingebakken gevoel voor ramptoerisme en voyeurisme. In se niets mis mee - is dit immers niet eigen aan fictie? - maar ik heb er hier geen boodschap aan (de gebroeders Dardenne spelen ook dikwijls op een soortgelijk sentiment , vandaar mijn aversie voor hun films). Ach, smaken en kleuren ... laten we er niet over twisten. De meeste mensen zullen "Hasta La Vista" wel kunnen smaken. En gelijk hebben ze, de film is goed gemaakt. Laat mij maar roepen in de woestijn.

Eén woord: Topfilm!

Ik zag de film "Hasta la vista" vandaag voor de 2e keer en ik moet zeggen ik vond hem nog beter dan de eerste keer; écht een Belgische film om u tegen te zeggen: pittig, humoristisch, vertederend, met een vleugje weemoed en gedragen door een flinke boodschap! Top!

Topfilm. Onvoorstelbaar knappe acteerprestaties : Vanden Thoren, Audenaert en de Hertogh mogen van mij een Oscarnominatie krijgen. Leve de Vlaamse film!