Na het zinderende “Brothers” en “Submarino” worden we opnieuw vergast op een uitstekend Deens drama dat ditmaal focust op de getroebleerde relatie van twee tieners met hun (volwassen) omgeving. Rattenkop Elias, kind van scheidende ouders en mikpunt van spot en pesterijen op school, knoopt vriendschap aan met Christian, de harde, introverte en met het trauma van zijn aan kanker overleden moeder kampende nieuweling, die het op school voor hem opneemt bij de zoveelste pesterij. Al vlug wordt het duo onafscheidelijk, maar wordt de gevoelige Elias ook meegezogen in de perverse denkwereld van de verbitterde Christian. Aan themata geen gebrek in deze tienerkroniek: racisme, geweld, geweldloosheid, wraak, verzoening,… zonder dat dit er allemaal met de voorhamer wordt in getimmerd. Integendeel, de latent broeierige spanningen die voortdurend onderhuids aanwezig zijn, bepalen de sfeer en teneur van deze prent. Zelden ook werd door kinderen zulke scherp getraumatiseerde personages op zo’n naturelle maar vooral erg geloofwaardige en overtuigende manier vertolkt, een van de vele grote verdiensten van deze film.