Kleine, bescheiden maar supergoede film over een meisje van 12 voor wie het niet zo meezit in het leven. Vader en moeder verslijten hun dagen en nachten in hun slonzig volkscafé, omringd door een cliënteel van stuk voor stuk "zeer beperkte mensen" waarbij de alcohol natuurlijk nooit ver weg is... Niemand raakt weg uit dit milieu. Wanneer Stella van de lagere school naar het lyceum gaat ziet het er dan ook héél slecht voor haar uit. Eén klein lichtpuntje : haar nieuwe vriendin Gladys die uit een wat beter milieu komt en waar Stella veel steun aan heeft. Ook de lerares geschiedenis weet haar te motiveren. En zo werd het dan toch nog een fijne vakantie ! Léora Barbara als Stella is gewoonweg SUPER !

Schitterend filmpareltje dat volledig tussen de plooien van het mediageweld werd weggemoffeld, maar dezelfde schrijnende problematiek van “De helaasheid der dingen” behandelt, maar nu met echte personages van vlees en bloed, psychologische diepgang en genuanceerde karaktertekeningen. Bovendien uitermate goed vertolkt, knap in beeld gezet en voorzien van een erg aangename en functionele soundtrack. Uiteraard al lang van de affiche gehaald, maar hopelijk nog een tweede leven beschoren in een aantal filmclubs.

Beetje een Franse versie van 'De helaasheid der dingen'. De 12-jarige Stella Vlaminck -vertolkt door Léora Barbara- is een buitenbeentje op school. Haar ouders zijn geen respectabele notabelen maar wel drankorgels die van hun hobby hun beroep maken door een café uit te baten en de klok rond 'le mal de vivre' wegdrinken met andere tooghangers en de kitscherige Franse muziek uit de jaren '70 als achtergrond. Niet echt een stimulans of aanmoediging om er iets van te maken op school of later in het leven, maar toch komt Stella beetje bij beetje tot het besef dat ze een andere weg moet inslaan dan die van haar ouders. Léora Barbara is werkelijk fenomenaal als Stella. Je moet al een hart van steen hebben om niet gaandeweg mee te leven met het wel en wee van dit meisje dat als 12-jarige verstandiger moet zijn dan haar ouders. De regisseuse Sylvie Verheyde komt zelf uit een sociaal lagere klasse en geeft hierdoor een genuanceerd beeld waarbij tristesse, humor en hoop elkaar afwisselen. Uit het leven gegrepen, oprecht en ontroerend.