Een Vlaamse film ... Een regie-debuut van één van onze grootste Vlaamse actrices, Hilde Van Mieghem. ... Sommige perscritici zijn niet eensgezind gelukkig ... . Mijn beoordeling van een 6/10, die eerder achteruitkijkt naar de grens van de "film zonder waarde" dan vooruit naar 7/10 van een film, die wel kon bekoren, maar geen meesterwerk is. Het verhaal, zoals het daarnet is neergeschreven, oogt wel veelbelovend, maar in het script zitten vaak van die bevreemdende hekkensprongen, dat je af en toe meer ligt te sakkeren in het rode vilt van je bioscoopstoel dan te genieten. De acteerprestaties, tja ... Hilde Van Mieghem en Jan Decleir spelen weer hun rol op het lijf geschreven ... Marie Vinck, de Sarah van het verhaal, is de verrassing van de avond ... Veerle Baetens, die ik via via persoonlijk ging, is misschien dé revelatie ... en dan die Nederlander met die onuitspreekbare naam, waarom moest hij ingehuurd worden om de cliché-slechterik te spelen ? Dan het decor en de locaties zijn dan nog de domste acteurs van de set, elke Antwerpenaar weet tot op de laatste steen waar er werd gefilmd en bepaalde hotels en café's kregen zelfs geen pseudoniem toegewezen vanuit de regisseursstoel. Een gemiste kans ... of zat er een verkeerde lepel in de "Suikerpot" ... iedereen weet toch dat een natte theelepel en vochtigheid kleverij geeft .. stroop, pathetiek, geen gevoel.

waaw, prachtig gewoon...

Perfecte muziekfilm, waarbij de live-versies de originele songs soms overstijgen en dat met niet-professionele zangers (als ik me op dit punt niet vergis tenminste). De romantische trekjes over de slechte vader en het mislukte huwelijk zullen we dan maar beschouwen als kleine accidents de parcours.

Meesterlijke film ! Soms had ik het vreemde gevoel naar een fictieve spionagefilm te kijken omwille van de onbegrijpelijke situaties, die soms een eersteklas Erdal-knoeiboel lijken, en het iets te romantische einde. Wel een goede geschiedenisles, dat sommigen dus nooit leren uit de fouten !

Poussif, vulgaire, lourd... Je confirme les propos des autres, le meilleur est déjà dans la bande-annonce. Jugnot en fait des tonnes (il passe son temps à chercher qui a couché avec sa femme il y a 20 ans, passionnant), les autres ne sont qu'une pâle prolongation de leur personnage d'il y a 25 ans, avec mention spéciale pour Michel Blanc qui s'en sort cependant mieux que les autres. Là ou le splendid innovait dans les années 70 avec de l'humour un peu avant-gardiste, le même humour sonne ici franchement dépassé et n'évite pas la ringardise. Oui, on rit une fois ou deux , mais le charme est tombé comme un mauvais effet. On ressort déçu, mais était-il par ailleurs possible de combler une attente aussi forte ? En tout cas, je reste convaincu qu'on aurait pu faire mieux - beaucoup mieux que ce bâclage.