Met Tyrannosaur krijgt de toeschouwer een welgemikte stomp in de maag, waardoor hij na de aftiteling nog luttele minuten naar adem zal moeten happen. Dit regiedebuut van acteur Paddy Considine sluit naadloos aan bij de grote Britse traditie van het “kitchen sink drama” of gootsteenrealisme, waarbij de personages de demonen bij zichzelf en hun onmiddellijke omgeving dienen te bekampen en daarbij een beroep doen op een areaal van zelfdestructieve handelingen, geweld, gevloek, alcohol,…De working class heroes van dienst worden op een ongelooflijk intense manier gestalte gegeven door Ken Loach- en Mike Leigh- habitués Peter Mullan en Eddie Marsan, maar dé revelatie is ongetwijfeld Olivia Colman als Hannah, de winkelierster met het gebroken hart die aanvankelijk enig soelaas poogt te bieden aan Joseph (rol van Mullan), de in zichzelf gekeerde, maar ook in zijn eigen bestaan opgesloten eenzaat. Tot we ook haar hartverscheurend bestaan leren kennen en zij uiteindelijk bij hem op zoek gaat naar dat tikkeltje begrip en affectie. Tyrannosaur is een weinig opbeurende, maar erg aangrijpende, geloofwaardige en authentieke film (wat van weinig films uit het huidige bioscoopaanbod kan worden gezegd). Een gitzwart drama, maar voor mij beslist een van de beste films van de voorbije vier maand.

Vorm en inhoud vallen hier mooi samen en worden tot hun essentie herleid: de – figuurlijk en letterlijk – naakte mens die geconfronteerd wordt met zijn onvermogen (langdurige) contacten te leggen met zijn medemens. Puik in beeld gebracht, goed vertolkt en door een treffende soundtrack ondersteund.

Wie vertrouwd is met de columns van Joris Luyendijk, een Nederlandse journalist die opereert vanuit de Londense City, krijgt met deze film een uitstekende illustratie van wat al geruime tijd door deze kenner van de financiële wereld wordt aangeklaagd: de meedogenloze bonzen van de zakenbanken gaan over lijken, klanten dienen enkel om te worden uitgezogen en werknemers kunnen letterlijk binnen de 5 minuten wandelen worden gestuurd, net op tijd om hun badge in te leveren en hun spullen in een kartonnen doos te laden om dan, begeleid door de security, netjes op de stoep te belanden. Wat op zich niet zo’n makkelijke materie is, wordt in deze bankenthriller door debuterend regisseur Chandor op een heldere en boeiende manier uit de doeken gedaan. Vooral de spetterende dialogen en oneliners zorgen regelmatig voor verbaal vuurwerk. De hele film wordt geschraagd door een uitmuntende ensemblecast, waarbij enkel een dissonante Demi Moore uit de toon valt. Stilistisch inderdaad geen gepimpte Wall Street, integendeel, een eerder huis clos-achtige setting die de broeierige sfeer waarin de opgehitste bankiers hun hachje proberen te redden nog uitdrukkelijker voelbaar maakt.

Zeer sober in beeld gebracht verhaal over de belevenissen in een Canadese lagere school waar leerlingen, directie en leerkrachten werden geconfronteerd met de zelfmoord van een lerares en de verdrongen trauma’s die dit opwekt bij alle protagonisten. Met de komst van ene mijnheer Lazhar, een Algerijnse immigrant met een gehavende ziel en ook op zoek naar enige houvast en menslievendheid, wordt het verhaal op gang getrokken. Met enkele rake penseeltrekken schetst regisseur Falardeau op een erg geloofwaardige en zéér herkenbare manier het dagelijkse reilen en zeilen in een (lagere) school. Grootste verdienste van de film is ongetwijfeld de ongelooflijk mature en naturelle vertolkingen die de maker uit zijn jonge cast wist te halen (zie o.a. de huilscène van het jongetje Simon). Zonder beroep te doen op de trukendoos van het goedkope sentiment weet deze fijnzinnige film te raken en geeft hij bovendien en passant ook nog een doordenker/opsteker mee: hoe gaat een samenleving om met haar inwoners waarin het aanraken van een kind (zowel de pedagogische tik als de hartverwarmende knuffel) als een bedreiging en ontoelaatbaar gedrag worden geïnterpreteerd?

Je kan voor of tegen Thatcher zijn, je kunt het een takkenwijf noemen, beste LDC/NEO, maar het enige waar het hier om gaat is: hebben de makers een interessant filmisch kijkstuk afgeleverd? Het antwoord is dubbelzinnig, zoals de hele film trouwens. We zien een dementerende ex-premier duchtig door haar appartement schuifelen, voortdurend in druk gesprek met haar overleden echtgenoot of dochter. Haar onstuitbare opgang van kruideniersdochter tot het hoogste ambt van het land wordt in korte flash backs gereconstrueerd, haar politieke overwinningen worden mondjesmaat gesavoureerd, maar telkens ontbreekt de context, worden de gevechten voor en achter de schermen weggegomd en hebben we het raden naar de echte totstandkoming en drijfveren van haar beleid (tegen de vakbonden, voor de Falklandoorlog, tegen Europa, voor privatiseringen,…). Wat finaal overblijft is een weliswaar fenomenaal vertolkt vrouwenportret dat spijtig genoeg weinig inkijk geeft in de getormenteerde ziel en het elf jaar lange verblijf in de politieke arena van een de markantste politieke figuren van de laatste decennia.