Een aangename kleine film, nadien heb je trek in een glas witte wijn in een zomerse stad. Mooie tekening van mensen die zich inspannen om te blijven genieten. En evengoed een prettig portret van een man en zijn mamma en hun samenleven en overleven. En los van dat alles ook een messcherp statement tegen het betuttelen van mensen. Beperkte cast, beperkt budget, veel talent, veel kijkplezier aan een zomers tempo. Wel veel te kort. Het mocht nog veel langer duren.

geloof de kritieken en ga deze film zien: spannend, mooi en erg menselijk. Een dikke pluim voor de regisseur voor deze uitgebalanceerde vertelling, voor de puike acteursprestaties (zeker ook die van de jonge atrice die het nichtje vertolkt). Het houdt een spiegel voor over hoe we elkaar onderling beoordelen en veroordelen. Laat je ontroeren.

Traag, tergend traag en snel vervelend. Alsof je in real time naar een lege filmzaal zit te kijken met enkele mogelijk boeiende mensen, maar het verhaal achter die mensen blijft een slechte ruwe potloodschets die niet aanspreekt. Een enkele flits kan het geheel niet van de grond tillen: de slotsequens was mooi, maar het voorspel voor die filmbeelden te lang. We bekeken de film in het Fotomuseum te Antwerpen, de gesprekken nadien met de andere toeschouwers begonnen al tijdens de vertoning (nog nooit meegemaakt): "wie is ons hier in de maling aan 't nemen?" (het werd wel kleurrijker uitgedrukt!). Tot onze verbazing vertelde de cassière ons achteraf dat deze film op sommige avonden erg enthousiaste en positieve reacties kreeg van het publiek. Van ons 5-koppig filmclubje kreeg die de "the neon bible"award van het jaar (ons eufemisme voor "gruwelijk slecht ondanks alle hype").