Ook met grote verwachtingen naar Atonement getrokken en van een kale reis thuis gekomen. Moraal: hecht dus niet te sterk aan de sterren van de critici. Ben wel op voorhand de betekenis van het woord Atonement gaan opzoeken (mijn jonge vrienden die zo verslingerd zijn op het angelsaksische film- en muziekaanbod weten dat waarschijnlijk zo). Het Engelse luik van het scenario leek mij enkel qua decor (sfeerschepping) aanvaardbaar, maar qua verhaal deed die het niet bij mij. Ik neem wel aan dat een boek in een paar honderd bladzijden die toon beter gezet krijgt. Het blijft altijd een voorsprong van literatuur op beeldcultuur, de verbeelding van de lezer stuurt de ongeloofwaardigheden wel bij. En dan die Dunkerque episode, dat hebben we nu wel gehad, vind ik. Ik heb wel respect voor een mogelijk gevoelen van 'atonement', maar dat een intellectuele artistieke vrouw daar haar hele leven lang mee rondloopt... Nee, maar misschien was mijn verwachtging iets te hoog gespannen. Zoals zo vaak overigens.

Ik heb altijd wat last met fictie die zich als 'waar gebeurd' opkalefatert. In feite speelt hier bewust een dubbelzinnigeheid: allereerst is het puur (en goed!) entertainment en anderzijds simuleert men documentair-informatief bezig te zijn. Zo zou het gebeurd zijn. Wel zo is het zeker neit gebeurd. En dus zou ik er in geen geval teveel beschouwingen aan vastknopen zoals in de laatste reactie. Wie heeft het bij het rechte eind, mijnheer LDC/NEO. Weet jij het? Overigens, wat weten we van Idi Amin? Wat weten we van The Queen en Lady Di? Wat vertelt Schindlers List over de holocaust? Niets dus. Ik wil niet filosofisch doen, maar de ware toedracht... daar geloven we toch al lang niet meer in. Hou het dus bij spannend entertainment en veel mooie zwarte vrouwen. Alsof dat niet volstaat voor je gespendeerde 8 Euro..