Zeer interessante en boeiende film. Spijtig van de overheersende duffe, zure geur in zaal 11 die de filmervaring overschaduwde!

De film begint met een scene: een joodse man komt thuis bij zijn joodse vrouw en zegt dat een man hem heeft geholpen onderweg en dat hij hem heeft uitgenodigd, het is trouwens een kennis. De vrouw zegt dat de man waarvan hij spreekt reeds overleden is en dat hij dat zou moeten weten. De bewuste man komt binnen. Volgens de vrouw is de man een dybbuk (spook van een overledene die onheil brengt) en steekt hem vervolgens in het hart zonder aarzeling. De echtgenoot van de vrouw is in paniek zijn wereld stort ineen ; "morgen zullen ze man dood terugvinden en alles is verloren!". De vrouw zegt: "van dat kwaad zijn we verlost". Dit is de menselijke variant van Shrödingers Cat (een gedachte experiment in de quantumphysica dat verder in de film aan de orde is). Is de kat dood dan wel levend? Voor het koppel van hierboven: Is hun leven tengronde gericht dan wel gered door de dodelijke steek van de vrouw? Dezelfde situatie maar wat een verschil in hun respectievelijke hoofden; extremer kan niet : levend/dood. Wat is het NU? Heeft de jongste rabbi dan toch gelijk als hij zegt dat het allemaal een kwestie van perspectief is? Zo komen in deze film steeds weer opnieuw situaties voor waarbij het lijkt dat de kat inderdaad dood is; Maar wat eerst onheil lijkt veranderd gaandeweg, tot er weer een groter onheil aan de horizon opdaagt. Dit wordt nog het beste verbeeld op het einde waar de bully van het zoontje van de hoofdfiguur in beeld verschijnt; Eindelijk heeft de zoon geld om hem af te betalen en zijn nachtmerrie zal over zijn. Hij roept hem ... de bully kijkt onverschillig om, de camera draait en een machtig onweer verschijnt aan de horizon. Idem voor de vader die op het einde weer alles voor elkaar heeft, zo lijkt het ... dan krijgt hij een telefoontjes van zijn dokter dat hij best eens pesoonlijk langskomt om de rôntgenfoto's van zijn longen eens te bespreken ... ; maar weerom je weet het nooit! Is de kat dood of is ze levend? Je weet nooit hoe het verder gaat ... Vandaar de wijsheid aan het begin van de film, het gezegde dat verschijnt: "Meet all the things that happen to you in your life with simplicity" Die bully in je jeugd, weet je nog?, en met wat je nu weet , was het al die drama waard? Maar zoals steeds: "je weet niet wat je hebt , tot je het kwijt bent". De film lijkt te zeggen geniet van dit moment zolang je leeft; de meeste bedreigingen spelen af in je fantasie (is dat kat dood /levend). Op een dag krijg je inderdaad dat laatste (fatale) nieuws en dan zul je gewenst hebben dat je genoot , ja zelfs van die lege parking waar de rabbi het over heeft. Beter alles te ontmoeten met eenvoud dan steeds bij elke dreiging en wending die het leven neemt je hoofd te draaien in paniek afvragend of de kat nu dood danwel levend is; of je had al evengoed dood kunnen zijn.

Call It: Human Or Animal. You have to Call It!, 24 March 2008 *** This comment may contain spoilers *** The film begins with a black dog running away looking back. And it ends with the psychopathic killer driving away looking back in the mirror. This movie portrays the ambiguity of man vs animal. The black dog (animal) runs away looking back from the beastly acts of man. The beastly psychopath drives away looking back in the mirror on the innocence of those 2 children; Anton: "You didn't see me" ! Ed Tom Bell:"Point being', even in the contest between man and steer the issue is not certain" With Man it can go either way, Hence the tossing of the coin. Heads (MAn) or Tails (Animal) Like the sheriff and his father and his father's father they can light a lamp in that dark cold place of animal instincts but human nature will always be ".. half-wild, and some are just outlaws." (Ellis): Anton Chigurh:Let me ask you something. If the rule you followed brought you to this, of what use was the rule? Carson Wells: Do you have any idea how goddamn crazy you are? Anton Chigurh: You mean the nature of this conversation? Carson Wells: I mean the nature of you Obeying no rules makes him the fittest in the survival in this hard cold and dark country, yet he follows rules; He has committed himself to going back to kill Carla Jean. Which makes him even more beastly. (As Llewelyn has committed himself to his wife when he shows his wedding ring, so has Anton committed himself to killing her) Committing ourselves to rules we hope to fight the dark, but as Anton does this too,then to think that, the small pale light of human convention will remove the darkness in this cold place that's so hard on people..that's vanity . If what's supposed to keep us on the "good" side of the human coin can just as well be used to to bring us on the "bad" side, then what's the use of the rule? And if we drop the rule will we all become psychopaths? Or is it in someones nature to be violent? And will any rule be of help then? "But man, proud man, Drest in a little brief authority, Most ignorant of what he 's most assured, His glassy essence, like an angry ape, Plays such fantastic tricks before high heaven As make the angels weep"

De film begint met een zwarte hond die wegloopt en achterom kijkt naar de beestachtige daden van de mens. En eindigt met de psychopatische beestachtige moordenaar die achterom kijkt in de achteruitkijkspiegel naar de onschuldige spelende kinderen. " Ge hebt me niet gezien" zegt Anton tegen één van hen. Deze film gaat over de ambiguiteit mens/dier. Is een mens pas een mens als hij de regels volgt? En Anton dan die zich zelf erop toelegt om Carla Jean nog te vermoorden (hij had het belooft). In het volgen van onze wetten en regels zijn we nog steeds in staat om als een beest uit de hoek te komen. Regels en wetten zijn hoogstens een dim lichtje dat aangestoken is door onze voorvaderen dat we moeten volgen in een voor de rest donker en koud land van menselijke instincten. Als de regel die Llewelyn bindt met zijn vrouw (hij laat zijn huwelijksring zien) ook Anton bindt met Llewelyns vrouw, Carla Jean, zodat hij terug gaat om haar te vermoorden. Wat is dan de waarde van regels? En wat verliezen we als we de regels laten voor wat ze zijn. Het zal altijd een dubbeltje op zijn kant zijn; Kop of munt...Mens/Dier. Zal mens beest worden zonder regels? Zoals de katten van Ellis: de meesten zijn half-wild en sommige zijn out-laws. Ondanks de regels die ten goede of ten slechte kunnen gebruikt worden. Juist de regel die Anton hanteert is zo wreedaaardig dat geen dier dat zou doen (teruggaan om Carla Jean te vermoorden). En toch is dit, regels, ons enigste wapen tegen de duisternis?