Zowel Kill Bill 1 als 2 verdienen de aandacht. Enerzijds is er dat extreme geweld, dat door de films sijpelt; een constante stroom bloed kenmerkt het pad van de wreekster, die gedaan onrecht op niets ontziende wijze pareert. Op zichzelf een thema, dat tal van keren is uitgewerkt. Wat is er zo speciaal dan: de volstrekt unieke wijze van vormgeving, de knipoog naar de concurrentie, de perfekte spanningsboog en afwisseling in dit geweldsepos, en last but not least: de buitengewoon intrigerende dialogen van de personages. Het zijn met name deze dialogen, die de films van Tarantino een welhaast magische gloed verlenen. Wat een cineast!

Eigenzinnige Seraphine: ze lijkt wel autistisch, poetst, schrobt, kookt, wast, gaat haar weg met een aandoenlijke dosis eigenzinnigheid, én........schildert met talent. Dit waargebeurde verhaal wordt integer verbeeld, en doet - met compassie voor de hoofdpersoon - namijmeren over verscholen talenten, die met een beetje geluk worden ontdekt. De moeite van het kijken méér dan waard.

Fellini toont het leven van een dorpsgemeenschap door één jaarcyclus met de camera vast te leggen. Een tamelijk vroege Fellini, dus weliswaar steekt het surrealisme de kop op, maar de werkelijkheid wordt nog op de voet gevolgd. Prachtige karakterkoppen, gecombineerd met dat typische Italiaanse gevoel voor drama. Prachtig sfeerbeeld. Fellini is de man van het beeld!

Absolute must, dit tijdsdocument. Bertolucci is een man van het beeld, met - meer dan bijvoorbeeld Fellini - oog voor het persoonlijk drama. De botsing tussen fascisme en communisme wordt in al zijn extremiteit aan het beeld toevertrouwd. Veel kijkplezier, Mars van Leent.

Hoewel geen adept van films over lesbiënnes of homo's, ben ik onder de indruk van de souvereine acteerprestaties van Mitchell, haar tegenspeelster in de liefde, en last but not least van 'Greta', die het verlepte residu van een vervlogen era belichaamt. Sterke sfeerfilm!