In het overaanbod aan digitale animatiefilms is het deze keer aan de beurt aan Open Season. Aangezien deze films even snel gaan als ze gekomen zijn was ik ook niet meteen op de hoogte wat dit zou worden. Open Season start zeer vervelend en kon me het eerste half uur dan ook helemaal niet boeien. De bruine beer Boog vond ik er nog net doorkunnen maar Elliot komt zowel in de film als voor de kijker het feestje verpesten. Hij is zo irritant dat het niveau van de film helemaal neerwaards getrokken wordt. Als geoefend animatiefilm kijker kon ik dan ook perfect voorspellen wat er allemaal verder in de film ging gebeuren. En gelijk had ik! Na een tijdje belanden de dieren dan uiteindelijk in het bos en schakelt de film duidelijk een versnelling hoger waardoor het zowaar nog amusant wordt. Veel is hierbij te danken aan de leuke randpersonagetjes die men één voor één introduceert. Zo vond ik de egel zeer schattig en de McSquizzy grappig. Aan de voorspelbaarheid van het verhaal wijzigt er amper iets en alles is werkelijk aanwezig om cliché over te komen. Vooral naar het einde wanneer men met de nodige moraliserende lessen afkomt is het huilen met de pet op. De stemmen van de dieren zijn niet meteen de gelukkigste keuze die ik al gehoord heb. Martin Lawrence geeft zijn personage van bruine beer amper enige diepgang mee en vooral Ashton Kutcher is ronduit ergerlijk. Hij mag zich kinderlijk volledig uitleven in zijn rol van hyperkinetische eland, hij doet dit zo energiek dat het om den duur eerder een vorm van overacting werd. Ook Gary Sinise als slechterik vond ik maar zus en zo. De animatie dan, deze is duidelijk van een minder niveau dan bijvoorbeeld Pixar. De tijd dat je met je mond open zat te staren bij het minste van digitale animatie is duidelijk voorbij. Toch wist bijvoorbeeld Pixar's Cars me nog te verassen en dat is nu net wat Open Season helemaal niet doet. Tijdens de film is me nooit opgevallen dat een bepaald shot knap was, en dat is toch jammer. www.lynchworld.be

Dat The Devil Wears Prada een vrouwenfilm is valt me meteen op tijdens het betreden van de zaal. Vrouwen van elke leeftijd zijn aanwezig, alsook een paar verdwaalde mannen die duidelijk verplicht werden om mee te komen. Bij mij lag het anders, ik wou de film echt zien, al was het maar voor de sterke Meryl Streep. Het verhaal van deze film heeft eigenlijk niet zoveel om het lijf en volgt een meisje dat carriere wil maken als journaliste. De film profileert zich als modefilm en dat is het duidelijk ook. Vervelen doet de film amper en je moet niet echt een modefreak zijn om je te kunnen amuseren tijdens deze prent. Mode is eigenlijk de verpakking van deze film, maar als je verder kijkt is The Devil Wears Prada een levensles over werken en carrierewendingen. Ofwel leef je om te werken en dan heb je tijd voor je gezin en blijf je op carrierevlak trappelen, ofwel werk je om te leven en dan krijg je carriere, maar je gezin komt op de tweede plaats. In de hoofdrollen zie we een zeer sterke Meryl Streep. Zij weet als het ware nooit haar stem te verheffen en blijft altijd zeer koel. Iedere keer dat ze weer in beeld komt is het telkens weer genieten. Alleen jammer dat ze niet echt de hoofdrol speelt en eigenlijk maar tweede is op de lijst van acteurs. De echte hoofdrol is voor Anne Hathaway die we ook nog kennen uit de Princess Diaries films. Het is vooral met haar dat ik een probleem heb. Ze lijkt gewoon niet geschikt voor de film en heeft vooral een zwaar gebrek aan het nodige charisma. Zij degradeert de film bij momenten tot een doordeweekse tienerprent. Verder is Stanley Tucci ook leuk. www.lynchworld.be

Voor de eerste keer in mijn bestaan heb ik een Halloween-filmnacht bijgewoond. Een nacht vol avant-premieres van griezelfilms en andere ziekmakende rotzooi. Aangezien de kwaliteit van de horrorfilms de laatste tijd wat te wensen over lieten stond ik niet meteen te springen voor deze nacht. De avond begon met The Grudge 2, een vervolg op het vrij zwakke The Grudge van een paar jaar terug. Normaal had ik deze film niet gaan zien in de bios maar nu kon ik er dus niet meer onder uit. Wat meteen opvalt aan de film is het gebrek aan spanning. Normaal begint men met een zenuwslopende scene waar de toon van de film gezet wordt. Nu krijg je een kibbelend, duidelijk onder de invloed van iets, paar te zien. Het resultaat is dat de vrouw de hete inhoud van een pan over de man zijn hoofd kapt en hem daarna dood klopt. Daarna volgen we in totaal zo een 3-tal verhaallijnen die op het eerste zicht niet veel gemeen hebben. Als geoefend filmkijker zal het dan ook niet lang duren voor je doorhebt hoe alles juist in de steel zit. Toch blijft de spanning het grootste gemis van de film, dit heeft vooral te maken met de voorspelbaarheid en de vaart van de film. Iedere keer wanneer een scene spannend wordt denk je te weten wanneer er iets verschietachtig gaat gebeuren, het nadeel hier is dat het verschietachtige dan ook altijd net gebeurt waardoor de verassing totaal weg is. Ook andere scenes waar traag de spanning opgebouwd wordt gaan nu zo snel dat het schrikeffect volledig weg is. Ook is het algemene verhaal uitermate zwak. Uit de plot vanuit de eerste film worden amper nieuwe elementen toegevoegd en die maakt van deze Grudge film een vrij holle film. Ook het idee op de geesten in het blauw te schilderen is niet meteen goed voor de film geweest. De regisseur is dezelfde als de originele Japanse Grudge films welke ik nog niet gezien heb. Hij doet net iets teveel zijn best om de film knap te laten lijken en vergeet de eerder genoemde minpunten. De acteurs zijn buiten Sarah Michelle Gellar allemaal onbekenden. Gellar staat zowaar op de acteurlijst bovenaan zodat je als kijker de indruk krijgt dat ze hoofdrol speelt. Niets is minder waar want ze doet amper 10 minuten mee. Amber Tamblyn speelt de zus van Gellar en kon me amper overtuigen. Ook Arielle Kebbel als tiener studente Alisson heeft buiten een schoon snoetje niets te bieden. Conclusie: Overbodige sequel. www.lynchworld.be

De derde film op de Halloween film nacht was na Saw 3 en The Grudge 2 weeral een sequel (of beter gezegd een prequel), nl Texas Chainsaw Massacre The Beginning. De vorige Texas Chainsaw was nog net het bekijken waart en dat is voor de hollywood bonzen duidelijk een sein om een nieuwe film te maken. Het idee om er een prequel van te maken is inventief, maar net zoals bij Star Wars weet je dat het lot van de tieners in deze film niet echt gunstig is. Het verhaal begint bij de geboorte van Leatherface in een slachterij en springt dan twintig jaar in toekomst naar de sluiting van de slachterij. Dit is meteen het begin van alle ellende. Daarna volgen we een aantal typische tieners die in de handen van deze zieke familie vallen. Meeleven met hen zit er niet echt in omdat de personages net iets te oppervlakkig zijn. Echt vernieuwend is de film ook al niet en om eerlijk te zijn kon het me allemaal niet echt boeien. Natuurlijk is de film weer vanouds lekker goor, maar ik was te moe (ondertussen na 3 uur) om me daarin druk te maken. Het afhakken van benen en openzagen van borstkassen met een kettingzaag is natuurlijk weer aanwezig alsook de over geforceerde schrikeffencten. Vooral die laatsten zijn zeer zielig en maken teveel gebruik van luide muziek. Resultaat is dat je eerder zou verschieten van de muziek dan van de spanning. Verder zoekt de film zijn momenten uit om bepaalde dingen te verklaren, zoals bvb wat is het masker, hoe is Hoyt Sheriff geworden enz... Het kon me nu allemaal eens geen bal schelen. Van de acteurs springen er zo twee stuks uit. R. Lee Ermey is vrij goed als de sadistische Hoyt. Vooral zijn one-liners zijn in het begin vrij goed gekozen maar later valt hij ook ten prooi aan het magere verhaal. Ook Jordana Brewster, één van de tienermeisjes, vond ik vrij goed en was me bijgebleven uit Annapolis. Conclusie : Iemand nog een stuk? www.lynchworld.be

De tweede film van de halloween nacht is weer een sequel, maar nu eentje waar ik wel wat naar uitkeek. Twee jaar geleden zette Saw de toon en het vervolg vorig jaar was de bevestiging. De Saw franchise was schokkend, maar door de knappe plottwists op het einde werden de films naar een hoger niveau getrokken. Saw III zet meteen de toon en gaat gewoon verder op het elan van de vorige twee films. Er worden weer de nodige spelletjes geintroduceerd waarvan het ene al zieker is dan het andere. Omdat de vorige twee films telkens eindigden in een heuse plottwist zit je als kijker meteen achter alles wat te zoeken, wat ik op zich wel leuk vond. Vooral dit acpect maakt dat de film interessant genoeg blijft om te volgen, en wees gerust de plottwist komt er en ik had hem weer niet verwacht. Een nadeel aan Saw 3 is dat er teveel teruggegrepen wordt naar dingen uit de vorige twee films. Je zou de vorige films nog zeer vers en gedetailleerd in je geheugen moeten hebben om met alles mee te zijn. Op een jaar tijd (tussen Saw 2 en 3) heb je nogal eens de neiging om details te vergeten. Het grootste nadeel is de ongepaste goorheid in deze Saw 3. De vorige delen waren ook al goor maar wat je te zien krijgt in deze film is werkelijk vettig. Je krijgt bijvoorbeeld in volle glorie een hersenoperatie te zien, een operatie die niet echt nodig is voor het verhaal en er maar bij de haren bijgesleurd werd. Meestal is de suggestieve horror (veel geluid, weinig beeld) al schrikwekkend genoeg, maar dit gaat wat ver. Andere gore toenstanden zijn er nog genoeg, ik denk maar aan de man aan het folterrek, of de man die gemalen rotte varkens over zich krijgt. Toch is dit extreem gore door de vermoeidheid me toch een beetje voorbij gegaan, gelukkig maar. De regie is zoals altijd weer zeer donker en zeer sfeervol. De de meestal groene kotskleurige lensfilter wordt de meeste horror nog uitvergroot. Er wordt nog meer met kleur gespeelt zoals bvb blauw in de vriezer. De acteurs zijn allemaal weer vrij goed in hun rol. Jigsaw Tobin Bell is ondertussen een cultfiguur geworden en Shawnee Smith als zijn handlanger is ook meer dan goed. Wel verwarrend is haar plotse haargroei tegenover de vorige film. Angus MacFayden en Bahar Soomekh zijn niet de bekensten, maar vooral Bahar vond ik zeer sterk en heeft toch het nodige in haar om een bekende te worden. Conclusie : Iemand nog een chipke? www.lynchworld.be