Lekker gegriezeld en zalig gelachen met deze film, die ik met vrienden zag in het ietwat stijve (bijpassende) kader van het Brussels filmmuseum , met dank aan Cinebel. Gelachen met de stijl, met de clichés, met het voorspelbare, het drama, de fake shots die je naarmate je je meer inleeft toch de haren ten berge doen rijzen. Geslaagd en destijds waarschijnlijk een revelatie. Scott Carey leek ons echt een 'ster van het witte doek".

De prachtige desolate heuvels vormen het perfecte decor voor deze spannende film. Clara Lago, Luis Tosar hebben mij blij verrast. Iets meer sfeer had misschien gemogen, maar nu is het verhaal niet plakkerig of melig en dat zou zo misschien teniet gedaan worden. Chapeau voor de actrice die het "kleine zusje" speelt: een fantastische bijrol die het verhaal meer kleur gaf.

"The black Dahlia" schittert qua vormgeving: de decors stralen een typische sfeer uit, die bijdraagt aan de geheimzinnigheid en dramatische toon in de film. Josh Hartnett en Scarlett Johansson zetten een intense vertolking neer. De dvd-versie van deze film is zeker aan te raden: af en toe 'terugspoelen' liet me toe de ingewikkelde plot een tikkeltje beter te volgen, al blijft het inderdaad vrij duidelijk dat een roman de basis was voor deze film. Op momenten dat Hartnett plots het licht ziet, en bepaalde verbanden legt, wordt al te gemakkelijk verondersteld dat de toeschouwer deze links eveneens onmiddellijk doorheeft. Over de verhaallijn zelf heb ik dus mijn bedenkingen. Ik kan de tel niet meer bijhouden van films met Scarlett Johansson maar ze verrast me keer op keer: ik blijf een grote fan.

Benigni draagt deze film volledig en dat in zijn typische stijl, waar je inderdaad ofwel volledig pro ofwel volledig contra bent... Het verhaal speelt zich grotendeels af in Irak maar de personages lijken zich in een luchtbel binnen dit geheel te bevinden, bijgevolg lijkt de oorlog in dit verhaal zeer veraf. De manier waarop Attilio zijn 'vlam' koste wat kost wil redden, is bij tijden ontroerend. Vooral de scene waarin Attilio aan een oude Irakees probeert duidelijk te maken dat het leven voor hem mag ophouden als Vittoria niet overleeft, is hartverwarmend. De film steunt echter op dit dunne verhaallijntje, wat hem niet zeer memorabel maakt. Daarbij doet het verhaal sterk denken aan La vita é bella, door dezelfde mix van Benigni's stijl, de ontkenning van droeve gebeurtenissen, het ontroerend verhaal tegen een oorlogsachtergrond..