Beeldkunstenaar! Het woord is al gevallen en wie zijn vorig werk kent zal het beamen! Dat is wat deze eerste langspeler zo hypnotiserend maakt en je haast doet kijken met open mond. De decors zijn als plaatjes die je nostalgisch geheugen scherpstellen. Te scherp want dan merk je dat de krant die er gelezen wordt eruit ziet als een exemplaar die je vandaag uit een of ander archief zou opduikelen: een beetje beduimeld en ja ongeveer 50 jaar oud. Maar lazen ze dan niet de "maagdelijk witte" 'krant van die dag? Onafgezien van die schoonheidsfoutjes is het dus een film om naar te kijken en helaas niet om te beleven. En dat komt vooral door de stroeve, soms erbarmelijke onnatuurlijke dialogen. De moeder van Gino en Sabrina moet zowaar de tekst uit haar mond wringen. En dat brengt je steeds weer weg uit je poging om je in te leven in de personages die nochtans over voldoende potentieel beschikken om te worden uitgepuurd. Het hoofdpersonage Pim hoeft gelukkig niet veel te zeggen en kan daarom door zijn naturel en sublieme expressie (schitterend Jelle!) als enige voor wat beklijvende emoties in de film zorgen. Ik keek ernaar en zag dat het heel mooi was! Niet meer of niet minder...

Een megamix van acteurs: de lelijkste acteur van Hollywood (Steve Buscemi) tegenover welhaast de mooiste (Michael Pitt) in een schitterende film over filmsterren, hun kwetsbare leven en hun verafgoding door het publiek. Als beide acteurs al verschillen in uiterlijk dan hebben ze toch alvast 1 ding gemeen: het zijn briljante acteurs en dat tilt deze film op een topniveau!

Het verhaal is minstens zo oud als een opgegraven Romeinse straat in Pompei: er overkomt ons iets en we hebben de neiging om onmiddellijk een schuldige te zoeken. In een bredere maatschappelijke context leert de geschiedenis ons dat een dergelijke houding,indien collectief geuit, altijd leiden tot gruwelijke menselijke catastrofes. A way of life begint zoals het eindigt. Jongeren in een uitzichtsloze sociale situatie trappen een allochtoon dood omdat ze hem persoonlijk verantwoordelijk achten voor al hun persoonlijke miserie. Zelf hebben ze niet de vaardigheden kunnen leren om een uitweg uit hun situatie te zoeken. Moest het scenario anders? Nope want je zou toch al gauw weten hoe dit schrijnende sociale drama zal eindigen. Het haalt in elk geval niet de vaart uit de film en je krijgt een haarscherpe analyse van hoe kansarmoede kan leiden tot zinsverbijstering. Simplistisch kan je de film niet noemen enkel de gedachtegang van de jongeren is zo geworden maar het zou simplistisch zijn om hen alleen daar de schuld van te geven. Vertoon deze film op een debatavond en huur een veiligheidssploeg in om achteraf handgemeen te voorkomen.

Over wat ging deze film eigenlijk? Is het een zoveelste bewerking van Oedipus? Ging het over een driehoeksverhouding, incest of een psychopatische moordenaar? Of nee misschien wou de regisseur enkel een homoseksueel coming of age verhaal brengen. Het kan ook promotie voor een sigarettenmerk geweest (want er wordt flink gerookt in de film) of een hommage aan globetrotter James Bond: de protagonisten reizen naar New York, Parijs, Londen, Mallorca ... maar niet naar Barcelona waar de film grotendeels is opgenomen. Enfin ik zal het wel niet goed begrepen hebben maar misschien was dat de bedoeling van de film, als je het over alles wil hebben en het daarom uiteindelijk over niets ging.

Stupid farang meets amazing Thailand. Wie nu weet waarover ik het heb mag zeker deze hilarische reiskroniek niet missen. Alleen nog maar voor de schitterende dialogen die pijnlijke voorbeelden zijn van non-communicatie tussen de Westerse reiziger/toerist op zoek naar geestelijke en/of lichamelijke bevrediging en de bezadigde, met een heel andere levensvisie doordrenkte Oosterling. Zo herkenbaar voor India en Thailand rugzaktoeristen die zich nu gesettled hebben en ideaal als voorbereiding voor diegenen die net hun Lonely Planet hebben gekocht. Hoe beperkt in speelduur ook, als sociologische studie kon dit kleine filmpareltje tellen.