Technisch was de film nochtans grensverleggend, Kristvanma, dat is nu eenmaal een feit. Geen tijd om het tot in het kleinste detail uit te leggen, maar het heeft allemaal te maken met 'macro photography'.

Reeds gezien op 't Filmfestival van Gent. Ik had zowaar de neiging om uit mijn stoel te schieten en een staande ovatie te veroorzaken. Maak je klaar voor de meest unieke bioscoopervaring van de laatste jaren. Een intense, overrompelende, visueel overdonderende trip. Alhtans, dat is hoe ik het heb ervaren. Darren Aronofsky toont zich opnieuw een opmerkelijk cineast met deze 'Fountain', overigens een énorm contrast met 'Requiem for a Dream'. De man gaat trouwens steeds op zoek naar nieuwe technieken en middelen om zijn visie naar het scherm te vertalen, wat hier bijzonder indrukwekkend uitpakt. Ook Clint Mansell krijgt een pluim -of tien- voor de ubergeweldige soundtrack. Ongetwijfeld en niet eens zo verwonderlijk zal 'the Fountain' de meest uiteenlopende interpretaties en meningen teweegbrengen. Van 'geniaal' tot 'pretentieus'. Een woord dat overinges veel te snel en vaak te negatief in de mond word genomen; Heeft niet élke ietwat eigenzinnige filmmaker last van een gezonde (!) dosis pretentie? Ga, onderga, beleef en oordeel. En als u er niets aan vond, zou dat niet eens zo gek vinden. En in het andere geval, nog minder. ;-)

Typische Schumacher-middelmatigheid half geslaagd scenario geloofwaardige vertolkingen van Jim Carrey en Virginia Madsen enkele visuele uitschietertjes van de Fountain-cinematograaf Matthew Libatique = 23 woorden om te concluderen dat het al bij al onder de categorie 'OK' valt.

Blijkbaar verschijnen plus-tekens niet in de berichten, vandaar de onduidelijkheid. Mijn excuses.

Eindelijk. Voor het eerst sinds de originele 'Shrek' heeft Dreamworks een deftige film in handen. Akkoord, een absolute billenkletser word het nooit, maar er bestaat nog steeds het vervelende misverstand dat hedendaagse animatiefilms persé met grappen overladen komedies zouden moeten zijn, zonder meer. Dat de verplichte reeks filmverwijzingen en popcultuurgags achterwege worden gelaten is een pluspunt. Een redelijk goed script –dat werd tijd-, memorabele personages, uitstekend gecaste stemmen en het feit dat dit visueel het beste is dat ze tot nu toe hebben te bieden, maken van ‘Over the Hedge’ een charmante familieprent. Met dank aan de strip natuurlijk ,- meer volwassen en een pakken scherper dan de bioscoopversie.