Knappe film, een echte Redford-film, vol strijdlustige rebellie tegen de Amerikaanse haviksmentaliteit. Redford speelt nogal moraliserend maar de scenes van zijn gesprekken met zijn slimme maar egocentrische student zijn memorabel. De beste acteerprestatie is echter die van Meryl Streep, die zich nog maar eens 100% inleeft in haar rol van journaliste die in een afschuwelijke tweestrijd verkeert. Haar ogen schieten voortdurend heen en weer. De scenes waarin de ex-studenten in naam van hun land gaan vechten 'against the enemy' is een zeer confronterende cinema, die niemand onberoerd zal laten. Het einde van de film komt echter onverwacht vroeg en abrupt, en toch is dit weer een slimme zet...je wordt achtergelaten op je honger, zoals Streep ook met haar twijfels achterblijft.

Goed scenario (Ian McEwan staat voor zeer subtiele psychologische diepgang en verstilde momenten). De film begint als een oerbrits landgoedverhaal, met dartelende aristocraten, maar als snel zie je de onderlingen onderhuidse spanningen die ten top gedrven worden door één vreselijke daad uit jaloezie. De gevolgen zijn vreselijk: 2 geliefden zijn gedoemd om elkaar (misschien) nooit meer te zien. De hallucinante beelden van de duizenden gewonde militairen op het strand blijven op je netvlies geplakt. En de ontknoping is heel verrassend: Vanessa Redgrave zet hier een acteerprestatie van jewelste neer in haar (5 min durenden) rol van ultieme boetedoenster. Zeer intelligente film, maar Keira Knightley is zeer slecht gecast en kan volgens mij zelfs helemaal niet acteren. Haar tegenspeler James Mc Avoy speelt echter zeer goed en doorleefd!

Romantisch hé. Een charismatische Jude Law die verleidt en charmeert. Norah Jones is haar melancholische zelve, maar echt acteren komt er bij haar weinig aan te pas. Gelukkig is er Nathalie Portman die wat schwung brengt in de film. Het verhaal is echter een ontroerende road-movie en een zoektocht naar de ware betekenis van de liefde. De verschillende manieren waarop de diverse personages omgaan met verlies en liefdesverdriet zijn heel herkenbaar en knap in beeld gebracht. Gewoon goed. De titelsong van Norah Jones is een metafoor voor de melancholie die de hele film doordrenkt.

Deze film staat in mijn 'top 5-lijstje-beste films'. Zowel qua regie,cinematografie (die weidse, desolate, tegelijk dreigende en bevreemdende landschappen), de zéér beklemmende sfeer die je zeer plots het zweet kunnen doen uitbreken, als acteerprestaties: Bardem is perfect gecast als de gewetenloze prettig gestoorde moordenaar (zijn zwartgallige niet bedoelde-humor is soms hillarisch), Brolin schittert van het begin tot het einde als de onbevreesde maar opportunistische held van dienst, Harrelson is een bijna surrealistische verademing en Lee Jones is fenomenaal in zijn ongewone rol van uitgebluste sherrif die het allemaal niet meer kan volgen, ondanks zijn scherpe inzicht. Ik ben 2 keer gaan kijken omdat er zoveel kleine,zeer vluchtige details zijn, en pas na de 2de keer heb ik de film echt helemaal begrepen. Een meesterwerk!