Chicago in de jaren '30, nachtclubs, jazz, twee vrouwen hongerig naar succes, gevangenisleven, corruptie,... Duidelijk een mix van interessante thema's waarmee je een dito film kan maken. Dit is echter niet gebeurt en dat ligt volgens mij vooral aan de oppervlakkige uitwerking van de personages die daarbovenop nog eens slecht vertolkt worden door Zellwegger en Zeta-Jones. Ook is de plot flinterdun, maar dat hoeft niet per se dramatisch te zijn bij een musical. De spektakelwaarde blijft ver beneden peil in vergelijking met pakweg moulin rouge. Wel leuke jazzmuziek, maar voor mij toch te veel muziek en te weinig film. Misshien iets voor de jazzliefhebber.

Twee boeiende personages zijn altijd een goede basis voor een film. Als die dan nog eens uitstekend vertolkt worden door Salma Hayek en vooral Alfred Molina, die er zowaar in slaagt een onverbeterlijke playboy te spelen, dan krijg je 'Frida'. Het is een sterk drama dat op geen enkel ogenblik tranerig wordt en vrolijk gehouden wordt door enkele grapjes, de losse levensstijl van Frida en Diego en de prachtige kleuren. Dit wordt mooi in beeld gebracht en vermengt met de schilderijen van Frida Kahlo (die subtiele overgangen van een statisch doek naar bewegende beelden). Klasse.

Ik heb sympathie voor deze gedurfde en actuele film. Een Belgische film die de migrantenpolitiek genuanceerd bekijkt (er wordt duidelijk geen partij gekozen door de regisseurs). Ook de commotie die de film bij enkele voorstellingen in Antwerpen veroorzaakt heeft, bevestigt de relevantie van het onderwerp. Spijtig dat de uitwerking absoluut te wensen over laat. De personages zijn zo oppervlakkig dat je na twee minuten al weet wie welke rol voor zich neemt. Daarna is het blijkbaar nog nodig om bij elke zin die de personages uit hun bek laten rollen dit clichematige karakter te bevestigen, zodat het bijna hilarisch wordt. En dan nog dat melodramatische liefdesverhaaltje. bwuaak. Wat een politieke aanklacht tegen alle vormen van fundamentalisme had kunnen zijn wordt zo eigenlijk een melodramatische puberfilm. Meryl Streep was niet veraf. Gebrek aan geld of toch talent. Spijtig maar helaas.

De films van de broers Dardenne worden vooral geprezen in het zogenaamde cultmilieu en natuurlijk door de jury van Cannes (dit is dus het soort films waar David Lynch van houdt). Ik vraag mij echter af of er in 'Le Fils' niet iets te veel van de kijker verwacht wordt. Pas op ik pleit er niet voor om enkel films te maken voor een zo groot mogelijk publiek, maar de toegankelijkheid hoeft toch ook niet nodeloos bemoeilijkt te worden: geen muziek, weinig dialoog, een eenvoudige, rechtlijnige plot, een mimimum aan personages. Deze harde, koude realiteit zien we ook al als we buiten eens rondkijken, hoeft dit dan ook nog in de filmzaal? Wel sterke acteerprestaties en origineel camerawerk (heb elk haartje op het achterhoofd van Gourmet duidelijk kunnen bestuderen). Hoewel, de hierboven genoemde minpunten hebben natuurlijk ook wel bijgedragen tot de unieke sfeer die de film uitdraagt. Ach, eigenlijk weet ik het niet zo goed. Misschien ben ik nog niet rijp voor dit soort cinema en vind ik hem binnen tien jaar wel fantastisch. Ik hoop het alleszins.

Bob Crane:'A day without sex is a day wasted'. Wat een levensmotto. En het dan nog kunnen waarmaken ook. Het heeft echter wel gevolgen. Zijn enige huwelijk dat deze levensstijl overleeft is dit met zijn 'sexvriend'. Het koppel wordt prachtig vertolkt door Dafoe en Kinnear. Hoe succes een Amerikaanse burgerman kan doen herleven en nadien ook weer vernielen. Prachtige sfeer. Goeie muziek. Origineel.