Polanski is tijdens de oorlogsjaren kunnen ontsnappen aan de terreur van de concentratiekampen, en werd opgevangen door mensen van goede wil. 'The Pianist' vertelt het verhaal van Wladyslaw Szpilman, gezien door de ogen van een meer dan betrokken regisseur. Een film over het geluk en het lot. Een film waar je als kijker meteen ook bij betrokken raakt. Polanski blijft bijgevolg bij zijn protagonist gedurende de ganse film, en beschrijft het gebeuren met subjectieve shots. We voelen het gevaar zonder het te zien. Het is alsof we met hem schuilen van de Duitsers en getuige zijn van de gruwel. Het is geen typische Polanski film, maar we voelen wel de aanwezigheid van de meester, vooral in een scene waar de pianist in contact komt met een Duitse officier. Kortom, een film om te zien, te voelen, en niet meer te vergeten.

George Lucas mist de gevoeligheid en het echte meesterschap van een Peter Jackson of een Steven Spielberg. Daarnaast bewijst Episode II voor de zoveelste keer dat Lucas ronduit SLECHT is in acteursregie en dat hij zijn effecten boven zijn plot en personages plaatst. Ewan McGregor mag misschien wel een goed acteur zijn, maar geloofwaardig als Jedi-master is hij zeker niet, om nog maar te zwijgen over die mislukte Beverly Hills cloon Hayden Christensen die de jonge Darth Vader zou moeten voorstellen. Je kan met de beste wil van de wereld toch niet gaan geloven dat Anakin bij zijn overgave aan de 'Dark Force' zowel klasse (-engelse strakheid) als autoriteit (-retoriek) meekrijgt. De film zal wel genoeg popcorn verkopen om al dat CGI-vernuft te betalen maar ik mis authenticiteit, slimme en interessante dialogen, sterke emoties, intrige,...!! Maar neen, het was een film die zijn titel te serieus heeft genomen. Ik geef toe, hij was niet zo belachelijk als 'Return of the Jedi', maar de scenes met Anakin en Padmé verdienen in ieder geval al verscheidene Golden Raspberry Awards. Een film met zoveel technische mogelijkheden en zoveel financiële middelen moet op zijn minst toch het niveau halen van een Disney tekenfilm. John Williams heeft trouwens zijn muziekscore van Episode I hergebruikt en een paar noten van plaats verwisseld. Wat dacht hij; die Star Wars-freaks zullen de cult-science-fiction bij uitstek toch nooit bekritiseren!?! En toch waren er veel vondsten en mogelijkheden om er iets goeds van te maken: Christopher Lee, de geluidseffecten (voornamelijk de ingenieuze klankgaten bij de bommen die Jango Fett op Obi-Wan loslaat) , 2 mooie achtervolgingsscènes - (waarvan de eerste werd bezoedeld met 2 Jedi's die als 2 tetterende viswijven de plotpunten en de context van het verhaal zo nodig uit de doeken moesten doen), daarnaast vond ik de bewoners van Kamino zeer gracieus en innemend (-bijna Episode II onwaardig). Kortom: teveel onbenulligheid om zomaar op het bioscooppubliek los te laten.

Minority Report is het soort films die ons eraan herinnert waarom we in de eerste plaats naar de bioscoop gaan. Hij is zo goed georchestreerd dat je je volledig laat leiden door het charisma van een Tom Cruise, de overweldigende fotografie van een Janusz Kaminski, de superieure intelligentie van een Philip K. Dick en natuurlijk het meesterschap van een Spielberg, die er opnieuw in slaagt ons te overdonderen met uiteenlopende emoties. Eigenaardig genoeg voelde ik, meer dan bij A.I., de invloed van Stanley Kubrick., hoewel dit een zuivere Spielberg film is van een hoog kaliber.

Een hartverwarmende, minimalistische film van scenarist/producer/regisseur Aki Kaurismäki, een van de bekendste filmmakers uit Finland (naast zijn broer Mika en Renny Harlin) die via een typische 'stille film' cinematografie; door energiesparende expressies, camera-bewegingen, mise-en-scenes en dialogen, toch verrassend en hilarisch uit de hoek komt. De titel is trouwens de premisse bij deze buitengewone optimistische prent (zeker geen kenmerk van Finse films!) In tegenstelling tot 'The Bourne Identity' waar Richard Chamberlain/Matt Damon opzoek gaat naar zijn verleden, zal ons hoofdpersonage 'M' in deze film een sigaret opsteken en een nieuw leven beginnen. Verdict: een stijlvolle film met mooie close-up fotografie op verzadigde, kleurrijke achtergronden, met een aanstekelijk, meeslepend verhaal en opwekkende Finse rockmuziek. Zeker een aanrader!

Geef toe, het is niet zo vaak dat een documentaire de cinema haalt. En dan nog in mainstream bioskoopzalen. Michael Moore kent niet alleen de distributie-sector als zijn broekzak, maar weet ook nog eens een aangrijpende documentaire te maken die zowel droevig als hilarisch is. De beste kritiek is vaak zelfkritiek, en dit is een film over een Amerikaan die de Amerikaanse voorliefde voor wapens op de korrel neemt. Hij is niet tevreden met gemakkelijke antwoorden en dat maakt de film juist heel interessant. Voor meer Michael Moore plezier raad ik eveneens het boek: 'Stupid White Men' aan.