Inderdaad, één groot en boeiend experiment waar je nog enkele dagen stilletjes van nageniet. Een gouden palm voor Lars ; alleen al voor zijn lef !

Mensen, mensen, komt dat zien ! Deze film is zo slecht en zo over de top, dat hij hilarisch wordt. Een aanrader voor wie van komedies houdt. (die scène met de revolver-telefoon, prachtig)

Een film die je niet onverschillig laat. Dat blijkt ten andere uit de zeer diverse reacties op dit forum. Ikzelf ben er ook nog altijd niet helemaal uit of de schokkende scenes nu al dan niet functioneel waren. Daarom ook mijn gewoon 'goed' kwotering. Toch een opmerking : wanneer ik de negatieve kritieken lees over deze film, bekruipt me een gevoel van ergernis. Dat mensen dit gratuite of totaal nutteloos vinden, gaat er bij mij niet in, dat is een totaal negeren van de realiteit. Wake up and open your eyes ! Bovendien vind ik Irreversible een knap staaltje van 'mindfucking'. De camerabewegingen in het eerste half uur zijn inderdaad nogal chaotisch en werken irriterend, maar dat is net de bedoeling, omdat dat in schril contrast staat met de latere afwikkeling van de plot. En door te beginnen met de wraakactie (in al zijn gruwelijkheid) en de verkrachting, krijgt het onschuldige leventje van de personages in een eerder stadium een wrang smaakje. De regisseur (die bekend staat om zijn pessimistische wereldvisie) toont ons -terecht- aan tot wat een mens in staat kan zijn, als men maar de juiste knopjes indrukt... Ik denk ook dat indien de gruwelscenes niet zo onversneden zouden gefilmd zijn, het hele psychologische effect minder zou renderen. Bréf ; een goede film, want hij laat je niet los en zet je even aan het denken. Even, want dan gaan we volgende keer toch weer gewoon, met een lekkere portie nachos, naar Spiderman kijken... Tot slot ; voor liefhebbers van dit soort harde (authentieke) prenten : kijk zeker ook eens naar Gummo, Amores Perros en Mondo Cane.

ik had vooraf deze kritieken eens geraadpleegd en verwachtte mij dus als dusdanig aan een inderdaad immens trage film. maar de sfeer die de voorfilmpjes uitademde lokte me toch naar de cinema. Nu, tijdens de voorstelling was ik al deze kritieken (te traag !) compleet vergeten. ik werd meegezogen in de gevoelswereld van de Aziaten (muziek speelt daar waarschijnlijk ook belangrijke rol in, maar goed...), volgens mij zegt dat genoeg. de verhaallijn -met al zijn kronkels en sprongetjes in de tijd- vond ik ook best wel intrigerend. eigenlijk, en ik kan er totaaaaal naast zitten, maar eigenlijk ligt In the mood for love in het verlengde van Almodovar en Hable con ella. Mooie cameravoering, meeslepende soundtrack en bevreemdende sfeerschepping. Maar net niet onvergetelijk.