Amenabar bewijst met zijn derde dat hij inderdaad een grootmeester van de suspensefilm is. Kidman maakt haar jonge belofte eindelijk waar met een vertolking die het midden houdt tussen de subtiliteit van Deborah Kerr (die een gelijkaardige rol speelde in het verwante The Innocents) en de elegantie van Grace Kelly. En voor één keer zijn zelfs de kinderen schitterend in hun rol. Niet voor de meute die verzot is op post-Scream afkooksels die zelfs geen gore bevatten. Wel voor de fans van klassiekers als Night of the Demon, The Innocents of The Haunting. Wat men zich moet inbeelden blijft steeds angstaanjagender dan wet men kan zien. Let op de leuke cameo van Eduardo Noriega, het Spaanse sexsymbool dat in alle Amenabars meespeelt.

Zucht. Het is een treurige waarheid, maar wederom blijkt: niemand leest nog. Dat blijkt wel uit de meeste kritieken hieronder (zelfs de positieve). Lord of the Rings is al jaren een persoonlijke favoriet, en toen ik hoorde dat Jackson de regisseur van dienst was, juichte ik in stilte (altijd al een fan geweest van de man, zelfs van The Frighteners). Hij heeft fameus gesleuteld aan het boek; personages zijn verdwenen of vervangen, plotlijnen zijn van plaats verwisseld om de boel overzichtelijk te houden. Maar eerlijk, ik mis Tom Bombadil voor geen moment, Glorfindel vervangen door Arwen herstelt de enige plotfout in de roman (Glorfindel was een goede twee eeuwen eerder gesneuveld) en Gandalf zien ontsnappen is interessanter dan een lange monoloog voor McKellen in deel 3. De regie is ontzettend goed, de beelden indrukwekkend, de cast perfekt. Wat wil men nog meer? De geest van Tolkien is zondermeer schitterend gerespecteerd. Een zeldzaam meesterwerk, dit.

Een ongelooflijke vertolking van Huppert (kan die eigenlijk slecht acteren??)houdt deze middelmatige adaptatie overeind. Fijn ook om Girardot eens een serieuze rol te zien spelen, en ze doet het meer dan verdienstelijk (terechte César, vind ik). Het verhaal walgelijk noemen is de symboliek compleet missen. De roman is een bittere allegorie over de zelfhaat van de Oostenrijkers die hen leidt tot de meest vreemde politieke opstoten en idiote kultuuropvattingen. Een beetje een frigide pianiste die zichzelf onderschat en aan zelfverminking doet dus. Het einde is typisch Jelinek: uiterlijk gebeurt er niets, innerlijk bereikt het personage een dialectische rust (onderwerping - dominantie - evenwicht). Haneke zelf mist (weeral - zie ook Benny's Video en soortgelijke fims) de bal wanneer het om psychologisch inzicht gaat. Had beer gekund, maar is ongetwijfeld zijn beste film tot hiertoe. PS: sinds wanneer is Schubert de saaie burgervader krankzinnig?? Ik denk dat U Schumann bedoelt.

Wat een absolute totale ramp! Alfons De Ridder draait zich nogmaals om in zijn graf (dat ondertussen al ver doorgesleten moet zijn). Werd ooit een schrijver zo rotslecht behandeld door filmmakers? Dit, Lijmen/Het Been, de vorige verfilmingen van VdR, .... Het houdt gewoon niet op. Poor bastard!

Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr. Ooit hield ik van Wes Craven. The Hills Have Eyes, Nightmare, Last House, heerlijke exploitatie-cinema. Helaas, de man maakte het (al bij al redelijke) Scream, en sindsdien zijn het aantal flauwe tiener-slashers niet meer te tellen. En dit moet toch één van de stompzinnigste zijn. Plotfouten, karakterfouten, technische blunders en slechte dialogen volgen elkaar aan zo'n tempo op, dat zelfs de domme vertolkingen niet meer opvallen. de film heeft 1 eer: hij heeft Christine uit mijn top 10 allerslechtste horrofilms allertijden geknald. John Carpenter, we forgive you now.