cinebelV1User5746

Hassan
  • Lid sinds 13/07/2011
  • Aantal recensies : 16
gepubliceerd op 9 juni 2002
Voor deze film kan je niet onverschillig blijven: je moet hem goed of slecht vinden, een tussenweg bestaat er niet. Zoals iedereen intussen wel weet is dit een meer dan shokerende film. Zelf ben ik het een en ander gewoon, maar bij deze film heb ik toch wel eens m'n ogen moeten sluiten om rustig verterend voedsel te laten waar het is. Maar er is meer als het loutere shock-effect. Zoveel meer. Elke aandachtige toeschouwer wordt weer eens met z'n neuzen op de feiten gedrukt: het dier mens met z'n aloude bloedwraak is soms onbarmhartig wreed. Ik heb me trouwens laten vertellen dat de acteurs de film eens bekeken hebben in een logisch chronologische volgorde. Dat scheen een nogal week, en vooral gratuit geweldfilmpje te zijn. Door de omkering van de tijd ('irreversible') krijgt ook het 'aangename' gedeelte een bittere en vrange smaak. Deze film is zeker de moeite waard, hoewel een gevoelig kijker maar beter gewaarschuwd kan zijn...

gepubliceerd op 7 mei 2002
Het was uitkijken naar een nieuwe film van Tony Gatlif, een man die zich eerder overtuigend bewees met films als Gadjo Dilo en Vengo. Maar van in het begin blijkt dat we misschien wel wat teveel uitkeken. Nee, deze film werkt niet. De plot is slordig en kent geen ontwikkeling, de fotografie is onderbelicht en weinigzeggend, en de hele sfeer -die veel liefde zou moeten uitstralen- kabbelt in een onbeholpen en haastig in elkaar gestoken montage. MAAR er is de muziek! En zoals gewoonlijk maakt die veel goed. Het is ook niet voor niets een muziekfilm. Het gaat over een kereltje die op vakantie gaat bij zijn grootmoeder, en die in contact komt met de zigeuners van de stad. Hij wordt razend verliefd op een trefzekere zigeunerdochter. Haar vader speelt gitaar als geen ander, en geeft lessen aan het verliefde kereltje, die er luidop van droomt te kunnen spelen als zijn leermeester. Op het einde valt deze onverklaarbaar dood, en moet het ventje terug weg, omdat zijn moeder hem komt ophalen. Je merkt het, een magere plot. Toch nog één ding: bij tijds is deze film echt grappig. De scenes met de dokter, het Maria-schrijntje bij de stervende grootmoeder in de caravan, het voortdurend rommelig lawaai in de caravans ; het zijn details die niet onaardig zijn. Al bij al is dit geen slechte film, maar er bestaat beter, ook nu.

gepubliceerd op 2 mei 2002
een beetje plagerig zei iemand me vooraleer we naar Hable con Ella gingen: het worden weer mooie, Spaanse kleurtjes. En inderdaad, maar in tegenstelling wat jullie nu denken was dat niet negatief bedoeld, welnee, integendeel. Almodovar is een schitterend fotograaf, getuige zijn verfijnde stilistiek van zijn nieuwste film Hable con Ella. Ben het dan ook volledig eens met Winnetoe die dit een bijzondere film vindt. Vanaf nu wil ook ik niets meer missen na Todo sobre mi madre en deze film. Want wie kan een eenvoudig verhaal, met tamelijk eenvoudige emoties (alhoewel...) zo mooi in beeld brengen als de meester van het Iberische schiereiland. Een Spaanse voltreffer!

gepubliceerd op 20 april 2002
Ondanks de slechte en zelfs afstotelijke titel is dit een fantastische film. Zowel acteerprestaties, belichting, thema's, of de prachtige en sfeervolle soundtrack, allemaal blijven ze nazinderen in een bijzonder goed gebalanceerd ritme. Want nee, deze film is NIET traag, het ritme kan en mag gewoon niet vlugger. Toch is het verhaal enorm voorspelbaar (iedereen heeft toch door dat de hij en zij..., enfin verder vertel ik niet voor zij die hem moeten zien). Maar deze voorspelbaarheid en de rommelige plot ontkrachten de thema's (racisme, terdoodveroordeling, liefde, eenzaamheid, ouderdom, etc etc) helemaal niet. Ga deze film zien, desnoods een tweede keer!

gepubliceerd op 11 april 2002
Mja, geen slechte film. Het is vermakelijk en goed entertainment, maar laat het daar bij blijven. Eigenaardig trouwens dat er nog niemand een opmerking gemaakt heeft over het licht. Want alleen al voor de belichting zou deze film de moeite lonen. Clair-obscurs, contrasten waarbij het personeel in het duister zit itt de gasten van het jachtgezelschap op het kasteel die in een soms in pastiche aandoende belichting baden...enfin; het licht draagt de film. Een Aanrader? Ja, maar er alvast wel nog iets beters...

Volg Cinebel