Een pseudo-kunstzinnig verhaal zoals alleen Matthew Barney ze kan vertellen. Het valt er aan te zien dat deze bedeesde jongeman een verleden als psycho-analist met zich mee sleept. De film zit dan ook vol met verwijzingen, referenties, displacements, knipoogjes, allusies,...die er uiteindelijk voor moeten zorgen dat je niet te veel wilt begrijpen, maar moet voelen...Bon, wat hebben we dan gevoeld? Niet veel eigenlijk. Kon de Cremaster-cycle me nog boeien door de vele visuele hoogstandjes waar je maar niet genoeg van kon krijgen, dan kon Drawing Restraint 9 me, juist door het vaak ontbreken van deze sublieme beelden, niet boeien. Ontdaan van schoonheid bleef enkel nog een tergend traag, zenuwslopend, ellendig, irriterend, nagelbijtend, onrustig, vieruurtje over met thee en stukjes walvis. Als we onze aandacht even verleggen naar de context waarin dit soort kunstfilms vertoond wordt, kunnen we veel leren over de hedendaagse mechanismen van de kunstwereld. Juist in tijden van mechanische reproduceerbaarheid van kunst (cf. Walter Benjamin) stellen we vast dat bepaalde kunstproducten kunstmatig ('what's in a name?', LOL) en dus bewust schaars gehouden worden om het potentieel verlies van het aura van het unieke kunstwerk af te wenden. De hedendaagse kunstenaar is een gewiekst man. Andy Warhol schatert in zijn graf.

Het ambitieuze opzet van de jonge cineaste is lovenswaardig. Spijtig genoeg slaagt de film niet in zijn opzet om 'la condition humaine' te schetsen aan de hand van een drama met een vluchtmisdrijf. De film gaat gebukt onder een gebrek aan dramaturgische vertelkracht. De scènes zijn te veel een schematische, nevengeschikte opsomming van ellende en verdriet. In Aristoteles' baanbrekende studie Poetica, waarin hij de grondregels van de tragedie uit de doeken doet, heet zoiets 'episodisch'. De kortfilms 'Maria' en 'Woow' waren ook gekenmerkt door de afwezigheid van een typische plotstructuur, maar in deze films was daar geen nood aan. Mijn vrees dat Fien Troch de overstap naar de 'feature film' moeilijk zou verteren is spijtig genoeg bewaarheid geworden: een langspeelfilm heeft nood aan sterke verhaallijn. Een verhaal is geen opsomming van feiten. Fien Troch zou zich beter beperken tot het regisseren van films en het scenario overlaten aan anderen...