Ja, 't is een specialleke eh deze film, daarom reageert iedereen natuurlijk zo verdeeld. Wes Anderson verwacht veel van zijn publiek en niet iedereen kan waarschijnlijk mee in deze absurde tongue-in-cheek avonturenfilm, maar ik was verkocht. Als we dan toch moeten vergelijken - dat helpt altijd - , zou ik 'the life aquatic' vergelijken met 'Big Fish' met Michael Douglas uit 'Wonder Boys' in de hoofdrol en de absurde toon van 'Monty Python's The meaning of life'... euhm, 't geeft toch al een beetje een idee. Of de acteerprestaties is hier al veel gezegd, toch nog even een erevermelding voor Angelica Huston, die hier echt onwaarschijnlijk cool is. Let ook op de bizarre soundtrack, die bijzonder goed werkt. De Bowie-covers zijn hilarisch en de low-budget electrobeats die op de onderwaterscènes staan gemonteerd zijn dé vondst van de film. Combineer al dit lekkers met de prachtige film en een origineel scenario en je hebt een goede film. Toch geen 10 omdat het geheel wat traag op gang komt, maar laat dat je niet tegenhouden. Trouwens, een film die eindigt met Queen Bitch van Bowie kan gewoon niet slecht zijn! 9/10

Pfff, Larry Clark is kinderachtiger dan de jongeren die hij schetst. Wie denkt dat het tonen enkele naakte pubers en autoritaire ouders volstaat om een analyse van de hedendaagse jeugd te tonen, zit er goed naast. Clarks film is inderdaad gewaagd, maar ook niet meer dan dat. Enkele 'shockerende' scènes maken nog geen interessant geheel. De film is gewoon saai en pointless. Toch nog een 2,5 voor de sterke acteerprestaties.

Ach, Ik weet wel wat u gaat zeggen. Het is allemaal knap gemaakt, het scenario zit clever in elkaar, het is grappig en tragisch, etc. Maar iedereen wie Go, Pulp Fiction, Trainspotting, Lock, Stock and Two Smoking Barrels, en al hun vrienden heeft gezien zal een ernstig déjà vu gevoel over zich voelen komen. Ik begin wat een verzadigingspunt te bereiken met dit soort van films. Bovendien is het echt continu expliciet en choquerend, waardoor dit voor mij ironisch genoeg uiteindelijk zijn effect begint te verliezen. Voor een hipperdehippe film zijn de laatste vijf minuten toch ook wel een beetje te moraliserend. Nu, if u don't mind these things, dan zal u ongetwijfeld enorm genieten. En laat ons eerlijk zijn, het is een meeslepend stylistisch hoogstandje met een hilarische apocalyptische kijk op de Amerikaanse jeugd. Toch wat twijfels om voorgaande redenen...

Ongetwijfeld prachtig. Voor die mensen die de film ouderwets of gedateerd zouden vinden: het is wel belangrijk te weten dat de film een stijloefening is en deze gedateerde touch uiteindelijk wel 100% de bedoeling is. Nu iedereen dit weet kunnen we allemaal naar de zalen trekken. Klein punt van kritiek misschien: doordat alles uiteindelijk 'overdone' of een stijloefening is, gaat de emotionele kracht van bepaalde sterke scènes wel wat verloren. Als je jezelf erdoor zou laten meeslepen, zou je jezelf nogal belachelijk voelen.

Amai, wat was me da! Oké, deze film heeft sfeer, maar als hij dat niet had, zou het helemaal een ramp geweest zijn. En nee, ik heb helemaal niets tegen spaanse gitaren, maar wanneer ze in deze film ondersteund worden door 'zangeressen', dan overschrijdt dit filmke toch serieus de pijngrens. Een verhaal is er trouwens gewoon niet, en dat wordt ook niet gecompenseerd door boeiende karakters of iets dergelijks. Oké, boeiend was wel het ontdekken van het Spaanse eergevoel en de sterke familiebanden, maar geloof me, daar teer je geen twee uur op.