In het begin werd ik niet meteen meegesleept (vond hem wat te flitsend en wat te Amerikaans aandoend), maar vooral de sterke personages - allemaal uitstekend vertolkt door puike acteurs (vooral Kim Rossi Stuart - hoe komt een mens aan zo'n naam? - als Freddo maakt indruk) - maakten het uiteindelijk tot een beklijvende film. Alleen jammer dat de politieke dimensie niet verder uitgespit wordt, en louter beperkt blijft tot suggestie en terloopse verwijzingen: dit had de film boven het niveau van de (overigens geslaagde) genre-oefening kunnen tillen.

Napoletaanse adrenalinestoot met bijzonder sterke acteerprestatie van de jeugdige, niet-professionele acteurs; tegelijk erg rauw en heel warm; beetje te vergelijken met Cidade de Deus, maar dan beter! Let zeker ook op de prachtige muziek van de hier (schandalig genoeg) onbekende groep Almamegretta.

Plus: de prachtige fotografie, het boeiende (en blijvend actuele) thema en het goede acteerwerk - zij het dan vooral van Rodrigo de la Serna (Granado); Bernal als Ernestito is niet slecht maar wel perfect inwisselbaar. Min: de innerlijke evolutie doorheen de autobiografische Bildungsroman die Notas de viaje (waarop de film gebaseerd is) is, wordt minder gedragen door sterk acteerwerk van de hoofdpersoon dan door goedkope filmtrukjes, zoals de sombere zwartwit-stills en de dramatische muziek wanneer Ernestito bij het afscheid van de leprozenkolonie in de verte tuurt. Het spreekt vanzelf dat een dagboek per definitie anektotisch is, en dus geen echte 'plot' heeft, maar doorheen de verschillende anekdotes had dat bewustwordingsproces zich gaandeweg en wat subtieler mogen aftekenen, in plaats van - nogal erg gemakkelijk - in enkele "sleutelmomenten" te worden gevat. Het allergrootste minpunt blijft echter wel dat je, vooraleer je deze belangrijke fase in het leven van Ché te zien krijgt, eerst wel de gebruikelijke reclamefilmpjes voor Nike, Bacardi en Coca-Cola over je heen moet laten gaan: altijd al irritant natuurlijk, maar hier pas ècht storend! Niettemin zeker een aanrader (zorg alleen dat je pas na de reclame binnenkomt)

Zonder twijfel één van de beste Franse films van de jaren 80 - akkoord, misschien niet echt een referentie gezien de eerder zwakke periode waarin de Franse cinea zich in dat decennium bevond, maar niettemin: absolute aanrader! Filmmaker Leos Carax heeft daarna nooit meer hetzelfde niveau gehaald en Juliette Binoche was nooit mooier dan in deze moderne, erg intense film noir. Leuk detail voor de stripliefhebber: een van de bijrollen wordt vertolkt door de Italiaanse striptekenaar Hugo Pratt (Corto Maltese)!