Na twee behoorlijke teleurstellingen (Bringing out the dead/ Gangs of New York) komt Scorsese met The Aviator enigsinds terug op kruissnelheid. Daar je in 'Gangs' duidelijk de stempel van Miaramax voelde ademt deze film weer helemaal Scorsese : cinematografie is uitmuntend, tempo zit goed (rommelt echter in de derde act), regie is -eindelijk- terug top maar deze film wordt vooral gedragen door de acteerprestaties. Van DiCaprio tot de kleinste bijrollen ... de casting is perfect. Het enige, echte probleem is de manier waarop de verhaallijn in de derde act wordt gebracht. De initiële accenten worden teveel verlegd waardoor het tempo verdwijnt en je als kijker steeds meer vervreemdt van het geheel. Hierdoor verkrijgen vele passages (vb : quarantaine-scène in cinémazaal) niet het gewenste effect en zijn ze zelfs behoorlijk vervelend. Voor de rest ... behoorlijke klasse

Knap debuut van Van Groeningen wat helaas nog niet resulteert in een mesterwerk(je); daarvoor is het middenstuk -plot en personagegewijs- veel te rommelig. Daar waar het verhaal screeuwde om een eruptie verliest het duidelijk de pedalen ... kopeltje gaat naar Parijs ... eindigt ergens in Bretagne aan 't strand ... jongen maakt meisje nat ... meisje kwaad ... jongen kwaad ... jongen alleen naar spanje (of Frankrijk) ... meisje naar huis ... jongen terug thuis ... geen briefje op den toog ... ambras ... naakt op rotonde ... Marco Borsato ... alles terug bonne ... klinkt misschien lekker 'arty' ... mij liet het volledig koud. Het is ook jamer dat je van beide hoofdpersonages moet gissen naar hun background en drijfveren wat in een karakterstudie toch onontbeerlijk is. Ook bevreemdend is de algemene setting : alles in de film ademt 'eighties' -muziek, kledij, haar, auto's, flikkencombi!- maar wordt gecounterd door recentere verwijzingen -hoofdpersonage geboren in 79, Borsato, nieuwe Mercedes en Motto's- ... raar. Dit beetje -persoonlijke- kritiek enkel maar om de algemene 'hype' toch wat te ontkrachten. Wat resteert is echter zeer mooi. De cinematografie en montage zijn, gezien het budget, grote klasse en de akteerprestaties zijn eerlijk en gedurfd. Een film waar heel de crew terecht trots op mag zijn, die gezien het hoge 'arty' gehalte niet voor iedereens' bek is maar als cinéma pur zeker een ervaring.

Film die balanceert tussen thriler en komedie maar op beide gebieden nauwelijks potten breekt. Als thriller is de opbouw en plot veel te ongeloofwaardig en als komedie ... wel Denzel washington ontbeert nu eenmaal alle komisch talent in tegenstelling tot John Billingsley die, als sidekick, de één na de andere hilarische one-liner uitspuwt. Als doorzakkertje nog net te genieten.