een absoluut meesterwerk dat, meer dan welke film tevoren, meerdere keren moet bekeken worden om te vatten. Tevens een film die zeer uiteenlopende meningen veroorzaakt (zie bespreking LDC/NEO). Ik denk dat dit toe te wijten is aan de sterk interpretatieve aard van de film. de film verlangt een actieve kijker die meedenkt en betekenis toekent. ik heb mijn cinema graag interpretatief (zie ook altiplano), het maakt het medium enkel rijker. technisch briljant (de samenwerking malick-lubezki-fisk-desplat is er één voor de geschiedenisboeken), fantastisch gebruik van klassieke muziek, uitstekende kindacteurs, enorm ambitieus, intiem en monumentaal terzelfdertijd. Kortom: de film van het jaar (voor mij althans)

zeer mooie, soms ontroerende prent. prachtig gefilmd (onvoorstelbare hoeveelheid knappe shots) maar te complex voor zijn eigen goed. De film sleept soms en het is echt niet te genieten dan. Maar desondanks een sterke prent

ik wil nog iets toevoegen. ik was, als groteske malick fan, enorm veel en lang aan het uitkijken naar de vertoning van the new world. net voor de film was ik nerveus en prikkelbaar en deed ik mijn best om zo sereen mogelijk te blijven. na de film was ik mister sunshine, ik voelde me zo goed. Ik wierd opeens de meest joviale man die ik nooit gekend heb. Het woord perfect kwam in mijn hoofd. En ik geloof het ook. Deze film is perfect. Alles is perfect. De vintage malick stijl die zo herkenbaar is. De bizarre, zielsontroerende acteerprestaties (als je jezelf evenveel opent voor hen als zij voor ons weliswaar). de absoluut geschifte klankband en overdonderende muziek. alles is geschift en alles is sereen, op 1 en hetzelfde moment. ik ben zo dankbaar dat ik dit mag meemaken in de bioscoop. Woensdag is de officiële release en dan kan ik ongestoord zoveel mogelijk keren gaan kijken als ik wil.

Een ongelooflijk ontroerende visuele trip naar 1607. Ik klink als een klein kind wanneer ik zeg: alsof er een wereld voor je opengaat; maar zo voelt het. Malick's drie eerste films zijn stuk voor stuk diep gebetoneerde pilaren uit de filmgeschiedenis en deze zal ook zo beschouwd worden maar slechts binnen enkele jaren. Films als deze worden pas echt ontdekt na de eerste 5 jaar. Jammer eigenlijk omdat het, voor een van de mindere keren, echt een film is die op groot scherm moet ervaren worden. Ik hou nog wel van een goeie drijf-film, waar je in en uit kan gaan wanneer je wil, waar je van verwarring naar zielsontroering switcht in een luttele nanoseconde. Terrence Malick doet het weer en vervolledigt hiermee een magistraal seizoenenoeuvre: Badlands is zijn stille, droge zomer. Days of Heaven is de barre, doch knusse winter. The Thin Red Line draagt de onverwachte verschroeiing van de lente. En hier is dan eindelijk (na 2 jaar er op te zitten wachten nota bene) zijn herfst, het mooiste van alle seizoenen. Als een God krijgen wij moeiteloos overal toegang in de film. Wij zijn op ons grootste gemak naar grootse cinema aan 't kijken. En ga kijken want je krijgt misschien nooit meer een kans er toe.