Telkens ze weer naar binnen gingen zag ik mijn ergste vrees waarheid worden: ik kijk naar toneel op tv. Dit had ik ook in onze dorpszaal kunnen zien.

Iemand wordt zeer rijkelijk beloond om voor één dag in een kamer in een zetel te zitten. Wat ik de filmmakers kwalijk neem, is dat ik pas achteraf besefte: hoe degoutant, terwijl dat gevoel gedurende de film netjes achterwege wordt gelaten. De emotie haalt het voor 1u49 op de hebzucht? Film voor de goedgelovigen, misschien? Mooipraterij?

Waarschijnlijk was het script beter dan de film. Een beetje gebrek aan chemie op het scherm tussen de hoofdpersonages.. Quasi gratis gehuurd in de bib, dus we klagen niet.

Woody Allen staat hier weer eens te lachen met (zijn en) ons miserabele leven, waarin de meesten de verkeerde keuzes maken.

Die onwezenlijke, doffe ogen van Kuifje. Bijna irritant om te zien. Het verhaal verliest, na de eerst bijna-dood-ervaringen, al vlug veel aan spankracht. Lege doos, geld weg.