Een diep ontroerende film zwaar beladen met emotie, van ijzig verdriet tot vurig protest, die me tot m'n diepste kern heeft geraakt. De beelden schitteren als pure poëzie, geladen met een stille kracht. Toch zullen veel mensen deze film niet kunnen appreciëren, net omdat het ondraaglijk intens is. Gevoelige mensen zal het vervoeren met woede en ontroering — bij ongevoelige mensen zal de emotie in de film stoten op afkeer. De film is tegelijk heel dicht bij de werkelijkheid en abstract. Zoals in Ben X wordt er veel onrecht in de film getoond waar dan uiteindelijk een reactie op komt, die op een unieke manier een vreemde opluchting biedt aan de verontwaardiging van de kijker, en hem of haar tegelijkertijd achterlaat met een nog dieper gevoel van verdriet. Deze film is relatief traag, maar de traagheid is geladen, maar toch voelt de film niet traag, want het is een traagheid waarbij er toch op subtiele manier in elk beeld veel gebeurd. Echter, het grootste deel van wat er gebeurt in de film neemt plaats op emotioneel vlak. Ontelbaar veel films hebben geprobeerd dit soort poëtische sereniteit te kopiëren en hebben gefaald, er enkel in slagend om een alledaagse saaiheid voor te stellen waarbij noch op materieel, noch op emotioneel vlak ook maar iets gebeurd. Slechts enkelen, waaronder Altiplano, zijn er in geslaagd om in die traagheid toch ontzettend snel die storm van gevoelens los te laten, en deze is voelbaar in elke seconde.