Pfff, toch even stoorzender spelen hier. Natalie Portman levert inderdaad bijzonder sterk acteerwerk in deze Black Swan, dat moge o.a. uit heel wat close-ups blijken. En voor zover ik van ballet verstand heb, zijn de dansscènes interessant in beeld gebracht, maar verder begrijp ik hoegenaamd de hype niet die sommigen aan dit filmpje willen ophangen. Wat een hoop clichés bij elkaar zeg, dit verhaal: de anorexia, de giftige concurrentie tussen de jonge ballerina's, de egotrippende balletdirecteur die handen tekort komt voor al dat lekkers, de irritant overbezorgde (want zelf als ballerina mislukte) moeder, de zogezegd te oude sterballerina die aan de kant geschoven wordt voor een jonger exemplaar, etc. etc. Dan is er ook nog de spraakmakende (wat mij betreft vrij gratuite) lesbische scène, en verschillende vooral ongeloofwaardige horrorflitsen (die de film een extra dimensie moeten geven, zullen we maar denken)... Jongens toch, werk dat allemaal een beetje fatsoenlijk uit en het zou overtuigender kunnen worden, maar zo is het oppervlakkige kost die er bovendien behoorlijk nadrukkelijk wordt ingeramd... Tot en met de toch wel pathetische ontknoping toe trouwens. Het deed me allemaal relatief weinig, helaas.

Hoezo geen special effects in deze film? Waar vind ik dan bv zo'n zippo die in een kubieke meter lucht een dik uur blijft branden, zonder ernstige gevolgen voor de kwaliteit van die lucht overigens? En met welke sterke drank kun je in diezelfde kubieke meter lucht dan ook nog eens een vuurtje stoken zonder dat je zuurstof helemààl opgeraakt? Waarom trouwens een vuurtje stoken om een slang te verjagen, als je het beest met je zware schoeisel wellicht kunt doodtrappen? Een kniesoor die daar allemaal om maalt, zou je kunnen zeggen, maar de film biedt tijd genoeg voor dergelijke overpeinzingen, want er gebeurt gewoon weinig in. De paar plotwendingen zijn soms raak, maar soms toch echt wel wat makkelijk en niet enkel letterlijk goedkoop. De hele film is gebaseerd op een interessant idee, maar voor een kijkstuk van anderhalf uur is het materiaal onvoldoende en te gemakzuchtig uitgewerkt -- en zeker de hype niet waard die sommigen proberen te lanceren.

Nogal pretentieuze flauwekul: een conclusie die al na een kwartiertje film begint op te borrelen. Dankzij de acteurs kun je nog een tijd lang hopen op een wending die de zaak stilistisch of inhoudelijk enige richting geeft, maar het is vergeefse moeite. De clichés en de ongeloofwaardige reacties blijven zich gewoon opstapelen. De cheerleader-vrijscène is qua knipoog niet slecht gevonden, maar verschillende andere stukken (het gewelddadig echtelijk gebuffel op de trap bv) kun je moeilijk anders dan belachelijk noemen, en aan het eind hou je helaas niet meer dan een flutverhaaltje over.

Om kort te gaan: een mokerslag... Geen perfecte, maar wel een mokerslag. Aan het begin zit een vrij clichématige writers-block-scène, maar gelukkig word je daarna onmiddellijk meegesleept met het sterke verhaal, het tijdsbeeld, de onverwachte humor, de fotografie, de sfeer en zeker ook de vakkundig uitgehouwen personages. Pablo Sandoval bv, de griffier met het alcoholprobleem, wordt ronduit fantastisch neergezet. Ook de onmogelijke liefde op de achtergrond is interessant bepalend, en de plot komt aan: tegelijk hard en ingehouden, zoals het deze tragedie past. Een relaas kortom waarover je in verschillende richtingen kunt blijven doormijmeren. Enige minimale achtergrondkennis van de smerige militaire dictatuur in Argentinië (van 1976 tot 1983) is wel noodzakelijk om de wending halverwege te kunnen vatten. En Spaans begrijpen (of beter nog: Argentijns) mag je ook als pluspunt rekenen want de scherpte van de dialogen gaat regelmatig verloren in de nogal matige ondertiteling. Maar laat dat niemand afschrikken: dit is een bijzondere, beklijvende film en een absolute aanrader.

Beetje geforceerde film, in my humble opinion. 50-nog-wat-jarige homosexuele prof raakt compleet levensmoe wanneer zijn stukken jongere vriend verongelukt. Niet bij gebrek aan (nog stukken jongere) aanbiedingen en verleidingen trouwens: er lijkt geen dag voorbij te gaan of hij wordt door één of andere jonge knul wel héél erg diep in de ogen gekeken... Maar helaas, hij verkiest de herinnering aan zijn overleden grote liefde niet te bezoedelen of iets van die strekking. We zitten in het Amerika van de jaren '60, en toevàllig ook nog middenin de Cubaanse atoomrakettencrisis, dus horen we op de radio hoe Kennedy de natie toespreekt. Onze prof is echter niet onder de indruk en oreert tijdens zijn les liever over hoe de (Amerikaanse) overheid de bevolking bang wil maken (u heeft hem toch, de parallel met George Bush?). Vervolgens passeren een paar knullige zelfmoordpogingen, maar uiteindelijk steekt de natuur zelve een handje toe. Kortom: het ligt er allemaal toch wat te dik op, naar mijn smaak. Tussen alle flashbacks en herhalingen door zitten, toegegeven, een paar best wel sterke scènes met een heerlijke Julianne Moore. Als boezemvriendin en ouder wordende sixties-schoonheid mét gin-tonic-probleem, tilt zij deze film moeiteloos een puntje hoger in mijn quotering. De "echte-brunette-grap" is trouwens ook wel een giller. Al bij al niet onaardig dus, maar toch wat over het paard getild, deze Single Man.