Wat een film! Eindelijk geeft men in Vlaanderen ook eens geld aan een filmproject dat het verdient. Dit is de film van een generatie. Je wordt omarmd door de warmte van teruggevonden jeugdtijden (pijnlijk confronterend als je studies hun eindpunt naderen), maar er zit steeds een wrang smaakje aan; de koude douche is nooit veraf. Sommigen gaan zeggen dat Van Groeningen reeds de scherpte verloren is die hij in zijn eerste film, Steve Sky, etaleerde, maar hij weet in deze film dan wel beter inhoud en beeld te combineren. Enig minpuntje? Spijtig dat de film reeds twintig minuten voor het einde zijn hoogtepunt bereikt.

Eindelijk, nog mensen die mijn mening zijn toegedaan. Ik heb medelijden voor alle studenten die dit de komende jaren op hun netvlies krijgen gebrand, want zij krijgen beslist al genoeg powerpointpresentaties in heel hun studentencarrière voorgeschoteld. En dat is 'An Inconvenient Truth' eigenlijk, niet meer of niet minder. Zwakke documentaire, met te veel moralisering gelul van een zekere Al Gore (mooie politieke 'propaganda', weinig subtiel echter).

Ga dat zien! Ga dat zien! C.R.A.Z.Y. is ongetwijfeld (met enige voorbarigheid) de verrassing van 2006. Visueel meeslepend en naadloos aan elkaar gebreid (de montage-overgangen!). De schitterende muziek (Pink Floyd, David Bowie, ... you name it) neemt je er met veel plezier bij.

Met "9 Songs" levert Michael Winterbottom toch wel een zeer conceptuele film af. Hij probeert aan de hand van 9 songteksten/concerten iets te vertellen over liefde en relaties. De man weet steeds waar hij mee bezig is, ook hier. Maar een experiment durft ook wel eens falen. Het concept overwoekert teveel, waardoor Winterbottom niet veel te vertellen heeft. Tussen elk concert door treffen we Lisa & Matt op een andere plek aan, waar ze telkens seks hebben. Je zou denken dat Winterbottom er dan toch iets mee aanvangt, maar dat blijft vooral wishfull thinking. De karakters blijven even onaangeroerd en de seksscènes leiden weliswaar tot weinig. Ze zijn zelden een gemoedafspiegeling van de huidige fase van hun relatie. Seks was nog nooit zo saai, en alledaags. Misschien was dat ook wel de bedoeling: seks te ontdoen van als zijn taboes en franjes. Hoe dat te bereiken? Het publiek overspoelen met seks en een (grauw) realisme ten toon spreiden, moet Winterbottom gedacht hebben. Mission accomplished. Maar "9 Songs" is vooral style (in dit geval ‘concept') over substance. Geen complete mislukking, maar wie geen 60 minuten kan boeien, verdient weinig lof.

Ik treed bovenstaande commentaar bij. Swingende dialogen en klassebak acteerwerk maken van deze film een bioscoopbezoekjes waard. Regisseur Mike Barker vindt een perfecte balans tussen komedie en drama. De elegante manier waarop hij het verhaal plots van lichtvoetige speelsheid naar een ander niveau tilt verdient een pluim. 7,5 is een rechtvaardige score.