Laten we maar meteen met de deur in de kroeg vallen: Van Groeningen heeft Verhulst meesterlijk verfilmd. De razendsnel aan maturiteit winnende cineast - dit is zijn beste, zijn rauwste, zijn meest voldragen film - duwt je binnen in de bezopen wereld van de Strobbes, waar de ijskast onophoudelijk open- en dichtklapt, waar gezelligheid en agressie akelig dicht bij mekaar liggen, en waar de sanseveria's op de vensterbank de stille getuigen zijn van tragische zwelgpartijen.