Synopsis : De Belgische filmkritiek heeft nooit uitgeblonken in mildheid ten opzichte van de nationale produktie. Ze heeft zichzelf zelfs enkele echte moordaanslagen toegestaan op meesterwerken als «L'Homme au crâne rasé». Ze deinse er eveneens niet voor terug om één van de films van Maurice Rabinowicz, één van onze belangrijkste cineasten, -jammergenoeg miskend- met de grond gelijk te maken ! Net zoals in zijn vorige zeer brechtiaanse film «Nosferat», verwerkt hij in «Une page d'amour» theatrale momenten in een handeling die gespeeld wordt met een bevreemdend realisme. Het is deze extreme afstandelijkheid die ongetwijfeld het meest stoort. François is vanuit zijn venster getuige van de brutale arrestatie van Carlos, een opstandige arbeider die zijn baas vermoord heeft. Een opeenvolging van vreemde ontmoetingen, met onder andere militante acteurs en een schone onbekende, brengen hem er toe zijn banaal en grijs bestaan als ambtenaar en de sleur van zijn burgelijke en conformistische verloving in vraag te stellen. Hij besluit de ontsnapping van Carlos op touw te zetten. .. Voor deze minutieuze en methodische vernietiging van de ranzige burgerlijke waarden en het ordinaire fascisme beriep Rabinowicz zich op twee acteurs met internationale uitstraling. Marc Hérouet componeerde de muziek. Dit kunstwerk, waarvan wijlen Sélim Sasson beweerde dat het één van de belangrijkste films is van de Belgische cinema, verdient absoluut een herontdekking.