Michael Moore bedankt om ons aan te tonen hoe stom we eigenlijk zijn,hoe de media,en hogere kringen ons leven bepaald en richt naar hun ideealen !Hopelijk zullen er veel inzien dat we geleid worden en kunnen we ooit die leiding verbreken voor een betere wereld Bedankt Michael

Michael Moore, die we allemaal kennen van het ophefmakende ‘Fahrenheit 9/11' , heeft nog meer geweldige documentaires gemaakt. Met de opvolger van ‘Roger & Me', ‘Bowling for Columbine' (2002) won hij een Oscar in de categorie ‘Beste Documentaire'. En als je de conservatieve leden van de Academy Award zo ver kan brengen om een zo prestigieuze prijs toe te kennen aan een zo progressieve regisseur, dan moet ze wel goed zijn dacht ik zo... Ook deze documentaire van Moore is een protest tegen iets dat in zijn Amerika gebeurt is en nog steeds gebeurt. Tegenstanders van de man zullen wel weer beginnen beweren dat hij anti-Amerikaans is en dergelijke meer, maar niets is minder waar. Het enige wat Michael Moore wil bereiken is verbetering in zijn land en dit probeert hij te bereiken op een intelligente manier. Als hij gewoon samen met enkele honderden een spandoek zou maken om te gaan protesteren op straat, zou hij niets bereiken. Moore heeft het verstand en de middelen en de capaciteiten om het anders te doen en hij gebruikt zijn camera om wantoestanden in zijn land aan te klagen. Slim, want film is een sterk medium, wordt door veel mensen bekeken en heeft bijgevolg een grote maatschappelijke invloed. Door het gebruik van zijn camera kan dus ook een discussie opnieuw geopend worden. (zie ‘Fahrenheit 9/11') Op 20 April 1999 haalt de Columbine High School de internationale pers doordat een jongere het vuur geopend had op medeleerlingen en leerkrachten. Met deze actie zorgt hij voor verschillende doden en tientallen gewonden. Michael Moore grijpt zijn kans om het feit aan te klagen dat Amerikanen zo gemakkelijk aan vuurwapens en kogels kunnen raken. Moore gaat ook op zoek naar een antwoord op de vraag waarom Amerikanen zoveel vaker dan anderen de neiging hebben elkaar dood te schieten. Moore toont dit doeltreffend aan met een aangrijpende montage van de meest schandalige Amerikaanse militaire operaties van de afgelopen decennia, verrassende statistieken, grappige tekenfilmpjes en spitsvondige vergelijkingen waar je zelf nooit zou zijn opgekomen. De openingsscène zet al meteen de toon voor de volgende twee uur: Moore gaat een bank binnen, opent een rekening en mag vervolgens een wapen naar keuze mee naar huis nemen. Je verzint het gewoon zo gek niet of het gebeurt in Amerika. Wat me ook erg is bijgebleven is het gegeven dat de criminaliteit jaar na jaar daalt in de VS (met 20%), maar toch is de berichtgeving van het aantal moorden gestegen met maar liefst 600%. Bijgevolg stijgt dus ook de angstfactor onder de bevolking, terwijl hier helemaal geen reden toe is. ‘Bowling For Columbine' is bijtend, effectief, aangrijpend en bovendien ook nog eens actueler dan ooit. (Nu ga ik iets zeggen dat ik misschien beter niet zou doen, maar ik doe het toch...) In de documentaire wordt gesteld dat angst de drijfveer is van het hoge aantal wapens in het land en het vele geweld. Dit is te wijten aan politici en televisie die de doorsnee Amerikaan manipuleert met selectieve berichtgeving. Wel, dit is niet alleen in Amerika zo. Als we naar de speeches van Filip De Winter luisteren (Vlaams Belang) merken we een zelfde tendens. De documentaire is dus al wel enkele jaren oud, maar blijft verdomd actueel. De documentaire geeft ons de bekende werkwijze van Moore: humor, satire en met momenten sarcasme spelen een grote rol, maar naarmate we in zijn argumentatie vorderen, worden de onderwerpen serieuzer, de beelden tragischer en de vragen groter. Wat humor betreft is het hoogtepunt het tekenfilmpje dat in enkele minuten de geschiedenis van het machtige Amerika schetst, maar ook de scène waarin Michael zomaar Canadese huizen binnenvalt om te controleren of de voordeuren op slot zijn, zijn geweldig. Wat de serieuzere kant betreft, wordt er ingegaan op steeds actuele discussies. Een voorbeeld is het idee dat gewelddadige films voor criminaliteit zorgen en dat controversiële popartiesten (zoals Marilyn Manson, die trouwens in de documentaire zeer intelligent overkomt) tot verkeerde ideeën aansporen. Maar, zo beargumenteert Moore treffend en effectief, ook in landen als Canada, Duitsland en Frankrijk wordt er veel naar actiefilms gekeken, naar controversiële muziek geluisterd en worden er gewelddadige videospelletjes gespeeld. Waarom ligt de criminaliteit daar dan zoveel lager? Maar ook racisme speelt een grote rol en is de link met de angstfactor nooit ver weg. Zo bericht de media vaak alleen maar over misdaden gepleegd door naamloze zwarten. Waarom zijn de criminelen altijd zwart? En waarom zijn ze naamloos? Beschikt de media niet over de gegevens? Of zijn de verstrekte gegevens onjuist, selectief of misschien zelfs onbestaande? Allemaal vragen die Moore bij je oproept. Als ik dan toch een héél klein beetje kritiek mag geven, zou ik even willen vermelden dat Moores werkwijze niet altijd is zoals ze ‘hoort te zijn'. Een voorbeeld hiervan is, los of hij gelijk heeft of niet want daar draait het me nu niet om, dat hij eerst ‘slijmt' om bij Heston binnen te raken om hem vervolgens te bestoken met de grootste anti-Hestonvragen. Uiteraard was hij anders nooit binnengeraakt en uiteraard levert dit fantastische beelden en hilarische tegenargumenten op, maar erg ethisch is het niet. Of het erg ethisch is dat Heston een samenkomst van de NRA in Columbine organiseert daags na het drama om het belang van vuurwapens nog eens te benadrukken en dat hij later wanneer er een zesjarig meisje door een leeftijdsgenoot wordt neergeschoten hetzelfde doet, laat ik in het midden. Het is ondertussen overduidelijk dat Moore binnen Amerika, maar ook daarbuiten, minstens evenveel vijanden (daar mag hij na deze documentaire Heston bijrekenen) dan vrienden heeft. Hoe kan het ook anders als je op de Oscaruitreiking je prijs voor Beste Documentaire met de volgende woorden komt ophalen: "Mr. Bush. Shame on you, Mr. Bush, shame on you." Maar dat is net waarom we van hem houden. Hij schrikt voor niemand terug en zal altijd zijn mening op een doeltreffende manier verkondigen. Een veel geleverde kritiek op ‘Bowling For Columbine' is dat Moore een beetje té gemakkelijk op het sentiment van de kijker speelt wanneer hij een foto ten huize Heston achterlaat (nadat deze laatste het interview op een weinig subtiele wijze heeft afgerond). Misschien is dat wel zo, maar ik ben in ieder geval door de scène geraakt. Precies dat beeld is het beeld dat velen zullen onthouden en dat velen zullen herinneren aan de zinloosheid van het wapengeweld en daar is het Moore om te doen.

Michael Moore heeft inderdaad een gat in de markt gevonden: humor en actualiteit. Maar dat neemt niet weg dat het een zeer ontwapenende film, om eens cliché te gebruiken. Heb er echt van genoten.

Barslechte 'film' die een kritiek tracht te zijn op een verziekte maatschappij. Gemaakt door iemand die in werkelijkheid geen kritiek geeft om een kritiek te geven, maar gewoon, om net zoals alle andere Amerikanen veel geld te verdienen door zijn eigen volk (en anderen) moraliserende preekjes voor te houden. Ik lees in een andere kritiek 'hij loopt niet in het rijtje', dit is volledige nonsens, hij is een verziekte Amerikaan met basebal-petje en basketsloefen die enkel aan centen denkt net zoals de rest. Te vermijden.

Meesterlijke documentaire van Michael Moore die zijn uh, wapens, richt op meerdere doelen. Sommige feiten (wettelijk verplichten om een wapen in huis te hebben) zijn zo absurd dat het komisch wordt. Op dat moment denk je dat zo iets enkel mogelijk zou zijn in een zwarte komedie geregisseerd en geschreven door Stanley Kubrick, maar neen die Amerikanen zijn daadwerkelijk zo zot. De vergelijking met Canadese steden verplicht ons om na te denken over het nut van wapenbezit voor particulieren. Ik kan maar één ding stellen: gelukkig dat er Amerikanen zijn als Michael Moore die de Amerikaanse hypocrisie doorzien en die durven aan de kaak te stellen. De documentaire eindigt met een sublieme scène bij Charlton Heston. Je zou wel kunnen suggereren dat Michael Moore hier de te gemakkelijke weg van emoties (de foto)kiest om zijn gelijk te halen t.a.v Heston, maar het werkt wel