Wel, een oerdegelijke uitgebalanceerde film is dit niet, maar toch absoluut een film met karakter, die blijft plakken. Af- en uitwerking laten te wensen over, maar impact blijft overeind. Geen hapklare brok, hoedanook.

Ik heb zo het vermoeden dat dit één van de meest onderschatte films van het jaar zal worden. Een (gewelddadig) snoepje evenwel voor echte cinefielen. Vooreerst is er de indrukwekkende vrouwelijke cast. Connie Nielsen met hetzelfde kapsel als in One hour photo, maar niet langer in de rol van brave moeder. Gina Gershon, felgebekt als vanouds. Chloë Sevigny, verderbouwend aan een stilaan indrukwekkend acteer-cv. Deze drie geven de film een enorme drive. Vervolgens een bikkelhard bedrijfsspionageverhaal (zodanig hi-tech beschreven in de recensies dat het jammer genoeg en onterecht mensen afschrikt om de film te gaan bekijken) in een klinische, grootsteedse omgeving, prachtig in beeld gezet door een bij ons onbekende Franse regisseur. Tenslotte een geniale, discrete musicscore (hoofdzakelijk Sonic Youth, maar ook Neu, Death in Vegas, Soulfly, A Silver mt. Zion) die de beklemmende, hyperafstandelijke sfeer perfect weet te vatten.