Visueel (letterlijk zelfs, dat vuile sepia, mmm) nog steeds één van hun sterkste, plotgewijs absoluut hun meest bizarre - hun net-niet-Eraserhead ode - en zodoende één van mijn favoriete Coen-vehikels. Hoe de metaforen zich hier opstapelen, je zou er een cursus scriptschrijven aan kunnen ophangen. De innerlijke demonen (de ontgoocheling, de twijfel), de omstandigheden (het hotel, het behang, de schoenen!, de verlossing in een klein kadertje aan de muur) en de hele en zeer persoonlijk gekleurde odyssee van Fink(Turturro) zelf, allemaal te mooi om waar te zijn. En 'buurman' Charlie Meadows (Goodman in mss zijn beste rol ooit) als 'de gewone man', en tegelijk de devil himself - voor Fink welteverstaan. (Cannes was right this time!)

Het geheel blijft intrigeren na een zeer trage opbouw in de eerste 45 minuten. Té bizar voor zijn eigen goed maakt dat de film niet echt beklijft zoals Blood Simple, Miller's Crossing, Fargo of The Big Lebowski.

Zo goed als hun vorige "Miller's Crossing" was, zo onuitstaanbaar arty-farty is deze Coen-drol. Compleet ongenietbaar en absoluut te vergeten.