Wat een treurnis ! Na een uur heb ik (pun intented) de handdoek maar in de ring geworpen. Hoewel, wélke ring ? Ik dacht dat we het over Ali-den-Bokser zouden hebben. Nee, het gaat over Ali die moslim wordt, over Ali die dikje maatjes is met Malcolm X, Ali-in-Afrika, Malcolm-in-Afrika, racisme, over de moord op Malcolm X, over de oproep aan Ali om zijn dienstplicht te vervullen. We zijn dan welgeteld een UUR ver en hebben 2 bokspartijen gezien. Eerlijk gezegd ga ik niet naar dit soort films kijken als ik mijn kennis van de politieke geschiedenis van de US wil bijspijkeren. Kortom : volledig fout bezig, of het moest in het laatste uur "nog iets geworden zijn" maar ik ben te oud om zoveel tijd te verliezen met "misschien".

Mohammed Ali's bokscarriere verfilmen is bepaald geen sinecure. Mann is er uitstekend in geslaagd om dit met de politiek en maatschappelijke contekst van het Amerika van die periode zeer aantrekkelijk (cinematografisch) en geloofwaardig in beeld te brengen. Smith levert een topprestatie als Ali. Je bent geneigd om weer de - geweldige - documentaire naar aanleiding van het gevecht in Zaire te gaan zien om te beoordelen hoe goed Mann/Smith hun werk hebben gedaan.

Will S. die ons moet doen geloven dat hij Ali is... misschien dat onze kleinkinderen dat in de toekomst willen accepteren maar heden ten dage is dat iets te veel gevraagd. Voor de rest veel boks boks en "I am the greatest" blabla.

Ik geloof dat er bij iedereen wel een belletje rinkelt als de naam Muhammad Ali genoemd wordt. Ook slaagt iedereen er nog in om hem te associëren met de bokssport, maar wat verder? Ali was toch ook een mens? Toch kan het overgrote deel van de bevolking de naam Ali alleen maar linken met het boksen. Deze film, ‘Ali' van regisseur Michael Mann, brengt hier min of meer verandering in. 'Ali' is een biopic, maar toch komt niet het gehele leven van Cassius Clay, alias Muhammad Ali, ter sprake. Michael Mann richt zich op de tien meest interessante jaren in het leven van het boksicoon: de periode tussen 1967 en 1977. Niet alleen won Ali het wereldkampioenschap voor de zwaargewichten in 1967, een van de hoogtepunten in zijn carrière, maar we zien ook nog andere aspecten van de bokser. Zo kant hij zich duidelijk tegen de oorlog tegen Vietnam, bekeerde hij zich tot de islam en sloot zich aan bij de organisatie Nation Of Islam. Verder weigert hij zijn legerdienst, wordt zijn maatje Malcolm X vermoord en wordt zijn bokslicentie afgenomen. Hierdoor raakt hij aan lager wal om later naar de top terug te keren. Mann neemt hier dus heel wat hooi op zijn vork, zelfs net iets te veel. Ali had een rijkgevuld leven en heel veel dingen worden in deze film aangeraakt, maar niet uitgewerkt. Zo is Ali's ontmoeting met Martin Luther King in een flits voorbij terwijl we er meer over willen weten en ook wordt zijn familiale leven niet bevredigend genoeg uitgewerkt. Het enige personage dat we écht leren kennen is Muhammad Ali zelf. We komen nog met heel wat andere personages in contact, maar voelen op geen enkele manier een band, een verwantschap. Het wordt ons allemaal nogal fragmentarisch meegedeeld en daardoor blijft de karakterontwikkeling op de vlakte. Spijtig. Daarentegen zijn er wel scènes die dan weer veel te lang zijn. Een voorbeeld hiervan is de openingsscène waarin we fragmenten uit Cassius' jeugd zien, ondersteund door de wondermooie muziek van Sam Cooke die in 1964 zou sterven. Wanneer deze scène met de helft zou zijn ingekort, zou het al ruim voldoende zijn geweest. Ook de scène waarin Will Smith jogt in Zaïre is veel te lang en ook de bokswedstrijden (die vaak de tien minuten overschrijden) zijn veel te lang. Een pluim voor Will Smith. Hij stijgt in deze film als het ware boven zichzelf uit. De rollen die hij al eerder vertolkt heeft zoals bijvoorbeeld ‘Independence Day', ‘Men In Black' (de eerste en de tweede) ‘I Robot' of ‘Bad Boys' (ook hier de eerste en de tweede), waren om, laat ons eerlijk zijn, zo snel mogelijk te vergeten. In deze film toont Smith voor het eerst dat hij echt wel kan acteren. Akkoord, Smith is niet bepaald een Ali-look-a-like, maar hij heeft toch al een hele evolutie doorgemaakt: voor deze film heeft hij namelijk maar liefst 12 kilogram aan spieren bij moeten kweken. De scène die bewijst dat Will Smith goed kan acteren, en ook de scène die me het meest bijgebleven is, is diegene waarin Ali te horen krijgt dat zijn goede vriend Malcolm X doodgeschoten is. Hij begint niet te janken en te brullen als een speenvarken, maar zet zijn auto rustig aan de kant en laat twee tranen over zijn wangen rollen. Fenomenaal gewoon. Ook het camerawerk is in deze Mannfilm wederom fenomenaal. Door de camera van Mann krijg je het gevoel alsof je zelf bij deze wedstrijd aanwezig bent. De spanning zal stijgen enkel en alleen al door het camerawerk. Akkoord, er zijn al heel wat boksfilms gemaakt, maar ‘Ali' is geen ordinaire boksfilm. Ik zou ‘Ali' eerder durven vergelijken met het geniale ‘Raging Bull' of ‘Million Dollar Baby' dan met een film als ‘Rocky'. In tegenstelling tot in ‘Rocky' wordt hier het hoofdpersonage, Ali, niet op een voetstuk geplaatst en voorgesteld als onkwetsbare halfgod. Integendeel, hij is heel menselijk en heeft ook een aantal slechte eigenschappen. Zo is hij bijvoorbeeld niet bepaald bescheiden ("when you're as great as I am, it's hard to be humble"), ontrouw en onbeleefd. Dat is dan meteen ook de reden waarom de film in de VS maar koeltjes onthaald werd. De Amerikanen houden nu eenmaal wel van die biopics waarin mensen verheven worden tot bovennatuurlijke wezens. ‘Ali' is al bij al een degelijke film waar toch wel wat op aan te merken valt. Aan Will Smith (maar ook Jamie Foxx en John Voight) zal het niet gelegen hebben: zij leveren uitstekend werk af. ‘Ali' werd genomineerd voor twee Oscars en is ook de enige film die Muhammad Ali, naar eigen zeggen, toont zoals hij echt is.

Will Smith IS ALI! Wie had ooit gedacht dat "The Fresh Prince" dergelijke rollen aankon...in 1 woord: Fantastisch!