In dezelfde periode gemaakt als 'Vertigo' en 'Rear Window', maar een heel pak luchtiger van toon. Dat is vooral te danken/wijten(?) aan de eeuwige jongensachtige charme van Cary Grant: slechts op enkele momenten laat hij wat venijn los, meestal dan nog om zijn moeder of zijn nieuwe minnares te berispen (Oedipus iemand?). Eva Mary Saint is dan ook de kille dubbelspionne, met, voor die tijd, niet mis te verstane seksuele toespelingen! Heel de film is echter vooral Hitchcock Grand Cru: setopbouw, sublieme camerazetting, en een plot dat steeds net op tijd een nieuwe clou onthult, het is een bijna foutloos film. (Niet te geloven dat deze prent al 53 jaar oud is!) En let vooral ook eens op de openingstitels, van dé meester Saul Bass zelve, toen nog maar pas in het vak, maar al van een superieure kwaliteit(een ontelbaar aantal toppers zal nog volgen, met films van Preminger, Scorsese, etc, etc)!