De gebroeders Coen maken films die anders zijn dan traditioneel. Ze weigeren tot nader order nog steeds om een film te maken volgens de handleiding die Hollywood hen voorschrijft. En daar ben ik blij om. Als je maar even een blik werpt op hun regieverleden besef je (hopelijk) dat de gebroeders Coen echt wel het bekijken waard zijn. Denk maar aan ‘Blood Simple', ‘Fargo' , ‘O Brother, Where Art Thou?' en ‘The Big Lebowski'. Het is niet anders met ‘The Man Who Wasn't There'. Deze film speelt zich af in een voor velen onder ons zeer herkenbare wereld. Elke dag om hetzelfde uur uit werken gaan, om vervolgens op de werkvloer de hele dag steeds hetzelfde werk te moeten doen en dan ook weer steeds omstreeks hetzelfde tijdstip weer thuis komen om dan je patatjes te verorberen, vervolgens de vaat te doen en de rest van de avond slijten voor de televisie terwijl je zit te zeuren over de overvloed aan reclame tussen de zwakke programma's. Het huwelijk met je partner begint steeds meer en meer op gewoontegedrag te lijken. Dit overkomt ook de kettingrokende Ed Crain ,overigens een onvergetelijk personage dat neergezet wordt door Billy Bob Thornton die boven zichzelf uitstijgt in deze film noir..Hij is al jarenlang assistent in het kleine kapsalon van zijn schoonbroer. Hij is zwijgzaam, doet gewoon wat van hem verlangd wordt, geeft nergens om en wordt bijgevolg zelden door iemand opgemerkt. Hij is het zoveelste grijze individu in een al even grijze en toonloze wereld. Hij is ontevreden met dit eentonige, saaie leven en wil hier verandering in brengen. Wanneer Ed begint te vermoeden dat zijn vrouw Doris (Frances McDormand) hem bedriegt met haar baas, Big Dave, (James Gondolfini) krijgt Ed het ingenieuze plan om de minnaar van vrouw te chanteren en dit geld te investeren in een stomerij. Hierop belandt hij in een kluwen van moord, bedrog en overspel wat overigens helemaal volgens de regels van een film noir-scenario is. De moordenaar leidt de zijn eigen verhaal in. Het eerste uur van de film leer je hem, zijn leven en de mensen om hem heen kennen. Allemaal onderdelen die het individu vormen en daarom van belang kunnen zijn voor het oplossen van de gepleegde moord. Je leert dat ieder klein detail van belang kan zijn om als een detective een moeilijk lijkend geheel op te lossen. Dat de waarheid simpel en voor de hand liggend kan zijn, is een gegeven dat onlogisch geacht wordt. De bizarre plot kan overigens echt gebeurd zijn ondanks de ietwat bizarre plotwendingen die we soms te zien krijgen. Als de film in een dipje lijkt te raken, blijkt het plots allemaal anders te kunnen gaan. Terwijl je ‘The Man Who Wasn't There' bekijkt, krijg je aanknopingspunten betreffende het mysterie. Waarom wordt dit verhaal verteld? Waar gaat het heen? De kilheid van het hoofdpersonage leidt je aandacht naar hem toe en probeert je te laten inzien dat er mensen kunnen zijn met een objectieve blik op hun eigen leefwereld. Alle kenmerken van een film noir zijn aanwezig: een sfeervolle zwart-witfilm, de off-screenstem van Ed en een overspelige vrouw. Maar natuurlijk hebben de broers hier een extra element aan toegevoegd om hun eigen stempel op de film te drukken: het tempo van ‘The Man Who Wasn't There' ligt opmerkelijk laag. Voeg hierbij de koelheid, rust (en ook sloomheid) van Ed Craine en vooral ook de prachtige beelden en je hebt weer een Coenfilm om ‘U' tegen te zeggen. De broers hebben eerst alle shots in kleur gedraaid en nadien op hoge resolutie naar zwart-wit overgebracht. De beelden zijn dus ook eerder helder dan korrelig. Door het toepassen van deze techniek krijgt men een resolutie die viermaal hoger ligt. Het idee voor deze film is trouwens bij de broertjes opgekomen toen ze in 1994 ‘The Hudsucker Proxy' filmden. Toevallig zagen ze in een kapperszaak een poster met de verschillende kapsels van de jaren veertig hangen. Zo groeide het idee om een film te brengen over de man die deze kapsels knipt. Door omstandigheden is het idee blijven liggen in een van de stoffige lades van hun bureau, maar uiteindelijk zijn ze in 2000 dan toch aan de film begonnen. Het resultaat van dit alles is een film over een onopvallende man, ‘The Man Who Wasn't There'. Het is eigenlijk een tragediekomedie: soms best wel grappig, maar met een bittere en droeve ondertoon. Deze film bewijst nog maar eens het artistieke kunnen van de broertjes. Nog een tip: als je de film bekijkt, zorg dan dat je de zwart-witversie te pakken krijgt en niet de flauwe kleurenversie die ze ervan gemaakt hebben.

Dit was echt een prachtige film, mooie muziek van van Beethoven, heel ingetogen vertolking van Billy Bob Thornton, mooie plot die geloofwaardig blijft, prachtige zwart-wit beelden

Goede film die een mooie schets geeft van de aanloop van schizofrenie. Je ziet duideljk hoe de kapper enerzijds een sterke zwijgende figuurnis (emotionele onthechting, affectlabiliteit), en anderzijds er een delirante kern in zijn denken op na houdt ('This hair keeps on growing'). Qua film noir kon dit echt wel tellen, en qua beeldstudies is hij echt niet te onderschatten, je wordt zo ondergedompeld in de 50's !!!

Net niet gegeven wat ik er van had verwacht. Heel genietbare film met tal van goede vondsten en dat afstevent op een onafwendbaar einde, en toch ontbrak er iets om het echt fantastisch te vinden...

goeie film, vol onverwachte wendingen, sterke acteerprestaties van de de beide hoofdrolspelers. Het wit-zwart geeft er een extra dimensie aan.