vervelende film; new yorkse neurotici; doet wat denken aan Woody Allen; totaal oninteressant verhaal over "hoe schrijf ik een scenario", een onderwerp dat alleen mensen van de filmindustrie kan boeien, en daarom wat prijzen heeft gewonnen; wat er zo speciaal is aan de vertolkingen van Meryl Streep en Chris Connor weet ik niet; we were NOT amused.

Charlie Kaufman is een bekende scenarist uit Hollywood, die verantwoordelijk is voor de scripts van ‘Eternal Sunshine Of The Spotless Mind', ‘Being John Malkovich' en ook ‘Confessions Of A Dangerous Mind', het regiedebuut van George Clooney.. In ‘Adaptation' draait het, raar maar waar, om hemzelf. Aan hem werd in februari 1998 gevraagd om "The Orchid Thief", een werkelijk bestaand boek van de hand van Susan Orlean, ook journaliste voor ‘The New Yorker', te vertalen naar het witte doek. De succesvolle scenarist van ‘Being John Malkovich' nam deze opdracht aanvankelijk gretig aan. Er was immers nog nooit een film over bloemen gemaakt. Dan krijgt Charlie last van wat ze writer's block noemen. De inspiratie wilde maar niet komen en hij begon te twijfelen aan zijn kwaliteiten als schrijver. Na heel wat valse starten besloot Kaufman het anders aan te pakken. Hij besloot om zichzelf in het scenario in te schrijven en startte aan een scenario over een scenarist die met een writer's block kampt en er maar niet in slaagt om "The Orchid Thief" te bewerken. In december 1998 stuurde hij zijn visie naar zijn opdrachtgevers en die wisten niet goed wat ze ervan moesten denken. Wat gebeurde er nu? Jawel, ze waren laaiend enthousiast over de aanpak van Kaufman en besloten om zijn gedachtegoed in filmische taal om te zetten. De opnames startten in mei 2001 en een film was geboren. De film gaat dus over Charlie Kaufman (Nicholas Cage), die de opdracht krijgt om het boek "The Orchid Thief" van Susan Orlean (Meryl Streep) tot een filmscript te adapteren. Charlie is aanvankelijk zeer enthousiast, maar het boek blijkt nauwelijks een structuur te bevatten. Terwijl Charlie met de adaptatie van het boek worstelt, begint zijn broer Donald (ook vertolkt door Nicholas Cage), geïnspireerd door Charlie en Robert McKee (Brian Cox), die cursussen scenarioschrijven geeft, aan een eigen scenario. Het gaat over een schizofrene seriemoordenaar die zowel de boef, als de held blijkt te zijn. Kan het nog typischer? Ik dacht het niet. Toch wordt Donalds script als kassucces beschouwd. Charlie raakt door het succes van zijn broer nog gefrustreerder en vindt maar geen oplossing voor zijn probleem. In een vlaag van verstandsverbijstering besluit Charlie zijn eigen worsteling maar in het scenario op te nemen, waarna feit en fictie door elkaar heen gaan lopen en we plots worden geconfronteerd met wilde achtervolgingen, drugs en doodslag. De film speelt met de verhaallijnen: enerzijds hebben we Charlie, die met zijn handen in het weinige haar dat hij heeft zit, die een goed script probeert af te leveren dat toch tegen de regels van filmland is. Anderzijds hebben we de relatie tussen Laroche en de auteur Orlean. De film springt van de ene verhaallijn naar de ander en maakt tussendoor nog eens sprongen in de tijd. Dat maakt de film er niet eenvoudiger op, maar zo hebben we het graag. Het is duidelijk dat we hier niet te maken hebben met een gewone film. Dit is te wijten aan de vermenging van realiteit en fictie: de meeste personages uit de film bestaan ook in het echte leven. Zelfs Susan Orlean en John Laroche zijn geen fictieve personages. De gebeurtenissen waarmee ze geconfronteerd worden en de dingen die ze doen zijn echter wel gedeeltelijk fictief. Het enige personage dat volledig fictief is, is Donald Kaufman. Dit was echter niet voor iedereen even duidelijk want op 11 februari 2002 ontving Donald (samen met zijn broer Charlie) als eerste fictieve persoon een Academy Award nominatie voor beste scenario. Er wordt goed geacteerd in deze film en met name door Nicolas Cage, iemand die we, - geef toe - niet zo vaak goed zien acteren. Zowel Charlie als diens zorgeloze, maar fictieve, broer Donald worden gespeeld door Nicholas Cage. Dit levert een van de moeilijkste, maar ook meest noemenswaardige acteerprestaties van de laatste jaren op. Cage speelt zowel Charlie en Donald, maar het zijn wel twee totaal verschillende persoonlijkheden met totaal verschillende karaktertrekken. Toch weet Cage beide neer te zetten zonder dat hij z'n geloofwaardigheid verliest. Ook de andere acteurs doen het meer dan goed. Chris Cooper vertolkt de excentrieke orchideeënfanaat zonder voortanden (u kent hem nog als de homoseksuele ex-militair uit ‘American Beauty'?) en ook Meryl Streep is wederom overtuigend als journalist van de ‘New York Times'. De scène die me het meest is bijgebleven, is de hilarische scène waarin Charlie, op aanraden van zijn broer Donald, een cursus van (de werkelijk bestaande) scenarist Rob McKee (Brain Cox) bijwoont. Voor een volle zaal steekt McKee een donderpreek af. Hij vertelt hoe een succesvol script in elkaar hoort te zitten. Het moet karakters bezitten die een belangrijke ontwikkeling doormaken, maar ook een climax. Wat het absoluut niet mag bezitten? Een voice-over of deus ex machina. Ondertussen horen we Charlie zich opvreten via de ‘verboden' voice-over. Wanneer de timide Charlie eindelijk durft te vragen of je ook een verhaal kan vertellen zonder een belangrijke ontwikkeling of zonder dat de personages belangrijke levenslessen leren, wordt hij uitgekafferd door McKee. Maar hoezeer de kunstenaar Charlie de adviezen van McKee ook minacht, hij lijkt toch gegrepen door de persoonlijkheid van McKee en besluit zijn ideeën een kans te geven. Er zitten zoveel elementen in ‘Adaptation' dat het bijna absurd wordt. Zo ook humor. Wanneer Charlie wil beginnen aan het schrijven van het script hoor je volgende gedachtengang: "To begin.. To begin... How to start? I'm hungry. I should get coffee. Coffee would help me think. Maybe I should write something first, then reward myself with coffee. Coffee and a muffin. So I need to establish the themes. Maybe a banana nut. That's a good muffin." Grappig toch? Een film die gaat over het tot stand komen van diezelfde film doordat de scenarist een boek over orchideeën moet adapteren. Best wel merkwaardig en dat is dan ook het minste dat gezegd kan worden van ‘Adaptation'. De film is niet erg eenvoudig te volgen en zal meerdere kijkbeurten vragen. Eentje om je te laten overdonderen door de originaliteit en een tweede en eventueel een derde kijkbeurt om het verhaal te begrijpen. Geloof me vrij, ‘Adaptation' is een moeilijke film om een degelijke recensie over te schrijven.

Ridicule film! Te vergezocht saai verhaal. Er mogen misschien enkele uitstekende acteurs/actrices in meespelen, maar zij halen de film niet tot een aanvaardbaar niveau.

Boeiende maar speciale film met enkele vreemde kronkels en leuke wendingen. Cage is fenomenaal!

Kreeg oscarnominaties, maar de film mist toch een degelijk sterk verhaal. Op het randje van vervelend.