Tja, je houdt er van of je houdt er (nét) niét van. Franse comedies, bedoel ik. Le Gendarme à St-Tropez, La Vache & le Prisonier. Ik ? Ik ben natuurlijk een fan maar het moet niet te onnozel worden. Hier wordt veel goed gemaakt (geloof het of niet) doordat de film zo gedateerd is. Hij voert je terug naar een tijdperk dat alles was wat het was. Hoe is dat allemaal (en zo SNEL ?) kunnen veranderen ????

Le Corniaud is een film uit 1965 van regisseur Gérard Oury. Deze man is relatief onbekend en was vooral actief als regisseur in de jaren vijftig en het begin van de jaren zestig. Een écht grote of bekende film heeft hij echter nooit afgeleverd. Le Corniaud start wanneer handelsreiziger Antione Maréchal (Bourvil) op het punt staat om op rondreis te vertrekken door Italië. Het zit hem echter niet mee. Hij is nog maar amper vertrokken of zijn dierbare 2pk’tje wordt letterlijk aan diggelen gereden de rijke industrieel Leopold Saroyan (Louis de Funès). Deze laatste doet Maréchal, schijnbaar uit medelijden, een aanlokkelijk voorstel: een vriend van hem was ook op vakantie met zijn Cadillac maar is door ziekte in de familie onverwacht naar huis, de Verenigde Staten, moeten terugkeren. Binnen de dertien dagen moet deze Cadillac echter op zijn bestemming, Bordeaux, aankomen. Als Maréchal de Cadillac heelhuids en tijdig op zijn bestemming aflevert, heeft hij dus een vakantie van dertien dagen om van Napels naar Bordeaux te reizen in een Cadillac. En dat allemaal op kosten van Saroyan. Er is maar één detail: de snul Maréchal weet niet dat de bumpers van goud zijn, dat er heroïne verborgen zit onder de spatborden en dat de carburator onderdak biedt aan waardevolle en op de koop toe gestolen diamanten. Saroyan volgt, voor alle veiligheid, Maréchal doorheen zijn gehele vakantie. Uiteraard verloopt niet alles naar wens, want ook een tweede bende heeft het op de kostbare Cadillac gemunt. Bijna niemand kent deze film uit 1965 en toch is het een uitstekende gangsterparodie. Ik ben nooit een grote fan geweest van Louis de Funès, en zal dat waarschijnlijk ook nooit worden, maar ik beschouw Le Corniaud als een van zijn allerbeste films. Het duo Bourvil- de Funès levert hier uitstekend werk. Ik heb nooit echt dubbel gelegen met de gags, fratsen en situatiehumor in deze film, maar ik moet bekennen dat ik het toch wel een redelijk amusante film vond om te bekijken. Sommige scènes waren echt wel over the top, maar dat neem ik er graag bij. Het feit dat dit een Frans-Italiaanse film is, doet deze film zeker geen kwaad. Deze samenwerking zorgt er immers voor dat we vele bezienswaardigheden en adembenemend mooie landschappen te zien krijgen. De film start met de Eiffeltoren en we passeren ook ondermeer het Colosseum en de toren van Pisa. Antoine Maréchal beleeft een prachtige reis en doet ons gevoel voor avontuur, voor zover dat aanwezig zou zijn, weer opborrelen. Le Corniaud is zeker geen perfecte film, verre van zelfs, maar is wél goed voor één kijkbeurt. Een tweede kijkbeurt zou ik al niet meer aanraden, want dan ken je het einde, de situaties en de grappen al. En net dat onbekende, dat verrassende, zorgde ervoor dat je Le Corniaud zou uitkijken.