Klasse-film! Super!! Kan ik geen 11 geven?

het is nu oktober 2004 en ik heb deze film in e zalen gezien in 2001, en ik kan me bepaalde scènes nog zo voor de geest halen: de eerste scène van de film, de 2 scènes waar Carrie-Anne Moss buiten gaat, in de auto gaat zitten, en terug binnenkomt, maar dan achterstevoren gemonteerd, zijn vriend met de bril op die bij hem in de auto zit, de hotelscènes, de flashbacks. Carrie-Anne Moss speelt ook in The Matrix, en Guy Pearce speelt in "Priscilla, Queen of the Desert", samen met Hugo Weaving, die ook in The Matrix speelt.

Een van de beste films ooit gezien.

Eindelijk nog eens een film ja je van begin tot einde (of van einde tot begin?) in de ban houdt. Zeer sterk plot, je mag geen minuut missen, of concentratie verliezen, of je kan de draad kwijt zijn. Lang geleden dat er nog eens ween film was waar je zo mee moet inleven en nadenken. Schitterend om te zien, prachtig verhaal, en zeer knap geregisseerd. Net als Guy Pearce, knap geacteerd. Deze film heeft alles!

Iedereen maakt wel eens een boodschappenlijstje of schrijft een telefoonnummer op zijn hand. Daar is helemaal niets vreemds aan, want we weten immers dat ons geheugen niet onfeilbaar is. Maar hoe ziet het leven eruit van iemand die werkelijk niets kan onthouden? Dat is het uitgangspunt van het indrukwekkende ‘Memento', de veelbesproken thriller uit 2001. De regie voor deze low budget-film, die gebaseerd is op een kortverhaal van diens broer, kwam in handen van Christopher Nolan. Vandaag de dag leggen we meteen de link tussen Nolan en ‘Batman Begins'. In 1999 viel Nolan al op met ‘Following', een film die dat jaar de Tiger Award won in Rotterdam. Een talentvolle, relatief jonge, regisseur dus. Een van de elementen waaraan je een topfilm kan herkennen, is dat ze de gave hebben om je langer bezig te houden dan de duurtijd van de film. Het echte genieten komt bij het napraten en het nadenken over datgene dat je net gezien hebt. Je blijft maar piekeren over die details, die structuur of die camerabewegingen die de film zo anders maakten dan alle anderen. Dit is zeker het geval bij ‘Memento'. Om de film in zijn geheel te begrijpen, moet je hem zeker meer dan één keer zien. Het is het verhaal van de op wraak beluste Leonard (een geweldige Guy Pearce). Hij is op zoek naar de man die zijn vrouw eerst verkracht en vervolgens vermoord heeft. Hij heeft echter een probleempje (of een aandoening, zoals hij het noemt): door omstandigheden is Leonard sinds hij zijn vrouw verloor, ook zijn korte termijngeheugen kwijt. Alles wat zich ongeveer een kwartier geleden afspeelde, is hij vergeten inclusief namen, conversaties en personen. Het laatste wat hij zich nog wél herinnert is zijn stervende vrouw. Je zou voor minder op wraak zinnen. Hij probeert dingen te ‘onthouden' door polaroidfoto's te maken met korte opschriften. Ook tatoeëert hij aanwijzingen op zijn lichaam. Maar kloppen deze aanwijzingen wel? Leonard kan niemand in zijn omgeving vertrouwen, ook zichzelf niet. Er zijn immers voldoende personages die misbruik maken van Leonards tekortkoming. Zo heb je de hotelbaas, in mindere mate weliswaar, die doodleuk toegeeft Leonard twee kamers te hebben verhuurd omdat hij toch weet dat Leonard de bekentenis binnen het kwartier vergeten is. Dan zijn er ook nog Natalie, een barmeid die haar vuile werkjes door Leonard laat opknappen, en Teddy, die steeds beweert Leonards enige vriend te zijn. De aandoening van Leonard zorgt soms ook voor redelijk lachwekkende scènes. Je ziet bijvoorbeeld Leonard op een bepaald moment lopen en hij vraagt zich het volgende af: "Wat doe ik hier? Ik achtervolg iemand." Op dat moment wordt er een schot gelost en beseft Leonard dat hij achtervolgd wordt. Om zoiets overtuigend te kunnen neerzetten, moet je een goed acteur zijn. En dat is Pearce;hij acteert geweldig. Ook moet hij zich kunnen inleven in de ziekte van zijn personage en dat is moeilijker dan het op het eerste zicht lijkt. Hoe kun je bijvoorbeeld emoties voelen als je iemand nooit langer dan een kwartiertje kunt kennen?. De openingsscène van 'Memento' is metaforisch voor de hele film. Je ziet hoe een moord wordt teruggedraaid; een foto floept terug in een flitsende polaroidcamera, bloed en botsplinters veranderen in een menselijke gedaante, een gevallen patroon schiet in een pistool. 'Memento' begint met het einde van de plot. Vanaf dat moment is de moord een gegeven, het waarom de vraag. Ongeveer elke minuten wordt er weer een nieuw stukje aangereikt om de puzzel op te lossen en dit in omgekeerde chronologische volgorde. Tussendoor zien we de verhaallijn van een (chronologisch) telefoongesprek in het zwart-wit. . Beide komen samen in een memorabel einde. Doordat je als toeschouwer precies hetzelfde weet als het hoofdpersonage, onderga je hetzelfde proces van onzekerheid en vertwijfeling. Hoogstwaarschijnlijk wilde Nolan de kijker van ‘Memento' laten voelen hoe het leven is als je om de haverklap je visie op de wereld en de mensen om je heen moet opbouwen. ‘Memento' is kortom zeer originele, boeiende thriller. Het goed uitgevoerde concept van achteruit vertellen gecombineerd met het zeer goed uitgewerkte gegeven van het geheugenverlies zorgt ervoor dat je als kijker voortdurend wordt verrast door verhaalwendingen waar je totaal niet aan zou denken maar die gelukkig toch niet onrealistisch en geforceerd overkomen. Ook verschijnen bij de film intrigerende vragen. Wat heb je bijvoorbeeld aan je daden als je ze zelf niet eens kan onthouden? Denk daar maar eens over na nadat je ‘Memento' bekeken hebt.