Al verschillende films gezien met "actcrice" Lolita Davidovich en nog nooit eentje die het vermelden waard was, laat staan het be- en - vooral - UITkijken. Ook hier is het van 't zelfde laken een pak. Vervelend, voorspelbaar, irritant... Uit respect voor Woody H. de film uitgezeten maar dat was het dan ook. Het wordt nooit beter, integendeel. Bereslecht !

Ik vond deze film geweldig ! De spanning was tot in de zaal te voele met soms wel een appart soort van humor toegevoegd! Een genre van film waar je voor bent of niet voor bent maar ik ben er absoluut voor dus TOP!

Ron Shelton’s “Play it to the bone” gaat al van in de eerste ronde knock-out. De film kan losjesweg in 2 rondes (om maar eens een boksterm te hanteren) opgedeeld worden. De eerste ronde laat zich nog het best het etiket roadmovie opkleven. In de eerste ronde begeven twee vrienden (Woody Harrelson als Vinnie en Antonio Banderas als Cesar) zich vergezeld van Gloria (Lolita Davidovich) (maar vooral haar auto) richting Las Vegas om aldaar elkaar partij te geven in een boksmatch. Spijtig genoeg doet dit eerste gedeelte niet anders dan zich klemrijden op de platge(t)reden “highways” der roadmovie. Onnozele dialogen, onbenullige monologen, ondermaatse boutades en een totaal misplaatste sexscène (met de nochtans lichamelijk niet te versmaden Lucy Liu, de oosterse vechtmachine in “Charlie’s Angels”) doet de film inderdaad al in de eerste ronde knock-out gaan. De tweede ronde draait allemaal om de boksmatch die de twee vrienden dienen uit te vechten. Echter, na de knock out in de eerste ronde slaagt de film er niet echt in terug op te krabbelen. Ik heb dan ook het donkerbruin vermoeden dat een documentaire rond bokswonder Muhammed Ali stevigere klappen weet uit te delen dan de in slow-motion gefilmde en van de nodige bakken bloed (en hier en daar een streepje bloot) voorziene boksmatch. Enig memorabel moment is waarop Ron een aantal cameo’s op de kijker afvuurt (Rod Stewart, Steve Lawrence, etc.) waarbij vooral de aanwezigheid van Kevin Costner en Wesley Snipes een leuke knipoog vormen naar vroegere (maar vooral betere) films van deze regisseur (nl. respectievelijk “Bull Durham” en “White men can’t jump”). Kortom: een film die ondanks zijn titel nooit tot op het bot gaat en ondanks zijn zwaargewicht acteurs nooit boven de pluimgewichtklasse uitstijgt. Ron Shelton, die toch ooit pareltjes zoals Bull Durham had weten af te leveren, had misschien deze keer beter zijn pellicule gebruikt om een boksbal mee op te vullen en daarop zijn frustratie uit te werken in plaats van ons deze miskleun voor te schotelen. Lexstock

zelden zo'n slechte film gezien als deze... grote verspilling van mijn geld mijn gedacht, dus daarom ook effe toch nog deze waarschuwing aan zij die hem willen gaan bekijken : kies een andere! het centrale idee mag dan interessant klinken (twee vrienden die tegen mekaar moeten gaan boksen om kans op wereldtitel te krijgen, that's it), zo'n slaapverwekkende en trage film heb ik zelden gezien...