super!!!

Ongelooflijk boeiend, leuk alsook schrijnend verhaal van mensen op zoek naar zichzelf in deze wereld vol twijfels!

Topfilm met een topcast en topmuziek (Aimee Mann)

Na het geweldige, grootse epos over de 70's 'Boogie Nights' uit 1997 had schrijver-regisseur Paul Thomas Anderson zich voorgenomen aan een kleinschaliger project te beginnen. Iets knus en intiems. Maar desalniettemin groeide 'Magnolia' uit tot een meer dan drie uur durende vertelling met een tiental hoofdpersonages. Voor het knusse en intieme werk, moeten we wachten tot ‘Punch-drunk Love'. Paul Thomas Anderson zorgt namelijk voor een absurde, apocalyptisch aandoende en nooit eerder geziene climax die je met verbijstering zal treffen. ‘Magnolia' is namelijk een soms lichtvoetig, vaak ontroerend, maar vooral loodzwaar melodrama dat een beeld wil schetsen van het leven in Amerika. Andersons derde film, waarmee hij de Gouden Beer in Berlijn won, is wat men noemt een collagefilm. We volgen een tiental personages die allemaal even belangrijk zijn. In ‘Magnolia' zijn dit onder meer de populaire televisiepresentator Jimmy Gator, die te horen krijgt dat hij maar twee maanden meer te leven heeft en het verleden goed wil maken met zijn aan coke verslaafde dochter Claudia Deze papt aan met de rechtschapen politieagent Jim. Een parallelle verhaallijn tekent zich af tussen de producent Earl Partridge, die op zijn sterfbed, onderhevig aan schuldbesef en zelfbeklag, de stukgelopen relatie met zijn enige zoon wil herstellen, Die enige zoon, geweldig vertolkt door Tom Cruise, is op dat moment actief als onverbeten playboy met een ontembaar libido. Thema's als noodlot, spijt, dood, ongeluk, toeval en verzoening tussen ouders en kinderen passeren de revue. De cast is over het geheel indrukwekkend. Als men even gaat doordenken over het thema ziet men dat het toch dieper gaat dan de bovenvermelde thema's. De wijze waarop het verleden ons vormt en een rol blijft spelen in ons leven, dat zaken die in onze levens gebeuren niet zomaar op toeval berusten, maar een geschiedenis hebben. De intro in de film (bizarre voorbeelden van waargebeurde "toevallen"), is in deze context zeer vermakelijk. Muziek vormt op een zeker moment de bindende factor in deze film. In een geweldig surrealistische scène, gebouwd op een pareltje van zangeres Aimee Mann (Wise Up), zingen op een gegeven moment vier personages, tegelijkertijd en onafhankelijk van elkaar, dit nummer mee. Verder is er nog het veelbesproken einde: de kikkerregen. Vele mensen weten niet wat de regisseur met deze scène wil vertellen. Op bepaalde momenten in de film krijgen we verwijzingen naar een fragment uit de Bijbel. Een voorbeeld hiervan is de figuur tussen het publiek van de quiz die een bord naar boven houdt. Als je de passage opzoekt in de Bijbel, lees je een stukje over de Egyptenaren die gestraft worden door een zondvloed van kikkers.Net zoals de Egyptenaren gestraft werden voor hun daden, gebeurt dit met de personages in ‘Magnolia' ook. Anderson zelf beweert dat de Bijbel hier niets mee te maken heeft, maar dat zijn inspiratie afkomstig is van een orkaan in Florida. Ik hecht eerder geloof aan de Bijbelse versie, want het ‘toeval', heel toepasselijk in de thematiek van de film, is net iets te groot. De meest geuite kritiek op ‘Magnolia', is dat de film overdreven zou zijn. Het is een film van drie uur, waar volgens sommigen gemakkelijk een uurtje in geknipt kan worden. Verder zou het té bombastisch, té zwaar en té emotioneel zijn. Akkoord, ‘Magnolia' is niet zomaar een film voor een hersenloze zaterdagavond. Het is eerder een film waar je om te beginnen minstens drie uur tijd voor moet nemen en dan nog eens uren om erover na te denken en na te praten. Het is eerder een film waar je altijd je volle concentratie moet bijhouden. Drie uur lang krijg je geen moment rust en wordt je voortdurend bestookt met nieuwe informatie. Dit klinkt weinig aanlokkelijk, maar neem het van me aan, ‘Magnolia' is deze moeite meer dan waard. Het is een film zoals er maar enkele gemaakt zijn in de geschiedenis van de film: een pareltje.

Waar Paul Thomas Anderson in 'Boogie Nights' koos voor een luchtig thema met een moraaleinde, toont hij in Magnolia zeer veel diepgang. 8 levens die iets bij elkaar te maken hebben en samenkomen in één film, lijkt misschien wat te veel hooi op de vork, maar Anderson slaagt hierin met verve. Het verhaal is niet verwarrend en goed te volgen. De 3 uur vliegen voorbij en zijn echt niet te lang. Tom Cruise laat een blijvende indruk na, waar hij nog niet al te vaak in slaagde en ook de andere acteurs zijn top, behalve Julianne Moore, die toch te licht weegt in topfilms. Het einde is er één om de mond open te laten vallen, eens goed door je ogen te wrijven en de symboliek te ontdekken. Maar dat is net zoooo leuk aan deze film.