GEWELDIGE film, verwarrend, angstaanjagend.... En dan maakt Tom C. daar "Vanilla Sky" van !!! Begrijpe wie kan.

niet verwonderlijk dat deze film Tom C. fascineerde

Amenabar op zijn best !!! Dit is 'nieuwe' film die het de kijker niet te gemakkelijk wil maken !!! In “Abre Los Ojos” wordt het verhaal gedeconstrueerd in de zin dat er in het begin 2 parallell verhaallijnen zijn. De ene verhaallijn situeert zich in het heden, de tweede verhaalstructuur in het verleden. Maar aangezien de eerste verhaallijn gaat over een personage dat in de psychiatrie zit en hopeloos zijn verleden probeert te construeren, en aangezien deze reconstructie de basis is voor de tweede verhaallijn, wordt het na een tijdje moeilijk om nog te ontwarren wat werkelijkheid is en wat niet. Voeg daar nog aan toe dat men als kijker soms nog op het verkeerde been gezet wordt door het feit dat dromen en perverse fantasiëen van de patiënt zich vermengen met de reconstructie van zijn geschiedenis en dat sommige delen hernomen worden, soms zoals ze echt gebeurd zijn, soms hij ze zich inbeeldde én dat er een constante omwisseling tussen 2 personages gebeurt doorheen heel de tweede verhaallijn, dan wordt het al moeilijk. Moeilijk vooral omdat de overgangen tussen de “werkelijkheid” en de eigen waarheid van het personage, zoals hij de dingen begreep, niet aangekondigd worden, de overgangen zijn bruut gesneden en gemonteerd, maar daar was het Amenabar waarschijnlijk om te doen. We kunnen hem geen slordigheid verwijten. Tot hier waren we nog mee met het verhaal, maar het wordt helemaal moeilijk wanneer blijkt dat alles en iedereen in het verhaal, van de psychiater tot de hele gereconstrueerde geschiedenis van het hoofdpersonage eigenlijk niet echt blijken te zijn maar een computergesimuleerde realiteit. Misschien moeten we na deze film bekeken te hebben onszelf de vraag stellen 'Wat is er eigenlijk echt in mijn leven?'