After life

Originele titel: Wandafuru raifu
Land:
  • Japan
Genres:
  • Tragikomedie
  • Fantasie
Publiek: Alle leeftijden
Jaar: 1998
Duur: 1u58
Synopsis : 'After Life' speelt zich af in een soort hiernamaals waar assistenten pas overledenen helpen bij het kiezen van hun dierbaarste herinnering. Die herinnering wordt dan vastgelegd op film, zodat de overledenen haar kunnen meenemen op hun tocht naar de eeuwigheid. 'After Life' is een afwisselend amusant en aandoenlijk portret van wat geluk betekent voor de doorsnee-Japanner vandaag, maar het is ook een bescheiden eerbetoon aan de manier waarop de cinema aansluit bij onze dromen. Ontroerend in zijn eenvoud.
  • /10 U moet aangemeld zijn om een rating te geven
    8.0/10 4 Ratings - 5 Recensies

Mening van de communityvan de film After life

U moet ingelogd zijn om een recensie te kunnen toevoegen Maak een account aan
  • 1
gepubliceerd op 7 april 2006
Eenvoudig gebracht en toch mysterieus. Uitstekend gewoon. Zeker niet om van in slaap te vallen !!

gepubliceerd op 7 april 2006
een beetje in slaap vallen, ge moest u schamen gij snoodaard

gepubliceerd op 10 februari 2006
Na het bekijken van ‘After Life' vroeg ik me af of ikzelf in staat zou zijn om mijn mooiste, prettigste of belangrijkste herinnering naar boven te halen. Zou ik genoeg hebben aan drie dagen? Hoe zou alles in zijn werk gaan en wat zou er uiteindelijk uit de bus komen als mijn mooiste herinnering? Het antwoord weet ik nog steeds niet, maar wat ik wel weet is dat ‘After Life' een plezier is om naar te kijken. En, geloof me vrij, ook u zal uzelf afvragen wat uw mooiste herinnering is na het bekijken van ‘After Life.' Elke maandagmorgen gaan er een aantal doden naar een plaats ergens tussen hemel en aarde, op een hemels platteland waar hen wordt verteld dat ze dood zijn. Hier bevindt zich ook een huis waar medewerkers (ze deden me denken aan sociaal assistenten van het CLB ) de pas overledenen een week lang helpen bij het sorteren van hun herinneringen. Het doel is een moment van opperst levensgeluk op te sporen. Dat, en alleen dat, mogen ze meenemen naar de hemel. Dat moment wordt hun persoonlijke hemel. Geen gemakkelijke opgave, maar wel een noodzakelijke. Wie er niet in slaagt zal voor altijd in de tussenwereld blijven om de pas gestorven te helpen met het uitkiezen van hun dierbaarste herinnering. Wanneer men er uiteindelijk in geslaagd is om een herinnering uit te kiezen, wordt dit moment zo goed mogelijk geïmiteerd en op film gezet. Op de allerlaatste van de zeven dagen wordt het resultaat aan de overledenen getoond. Als ze hun herinnering gezien hebben, verdwijnen ze naar de hemel. De overleden en de vijf assistenten worden in de loop van ‘After Life' vrienden. De doden worden vertolkt door een mengelmoes van professionele acteurs en amateurs, die hun echte herinneringen navertellen. Een klein meisje blikt terug op haar bezoek aan Disneyland; een veteraan van Wereldoorlog II op zijn laatste sigaret; iemand anders denkt dan weer aan een tramrit in de zomer en aan de wind die door een openstaande raam door zijn haren blies; er is een tiener in een leren jasje die niet wil kiezen en een oudere man die niet kan kiezen (hij bekijkt zijn hele leven op video). Sommigen kijken met nostalgie terug op hun leven; anderen met spijt of frustratie. De personages mogen dan allemaal overleden zijn, toch is ‘After Life' geen deprimerende, zware en moeilijk te verteren film. Dit is te danken aan de humor en de liefde voor het leven die van het scherm straalt ‘After Life' is de tweede film van de nu 44-jarige regisseir regisseur Kore-eda Hirokazu. Hij levert met ‘After Life' een unieke Japanse productie af. Deze film geeft een nieuwe kijk op de weg naar het hiernamaals, die iedereen eens zal moeten afleggen. Een aparte ervaring om in enkele dagen uit het hele leven een ultiem moment van geluk te moeten benoemen, om dat vervolgens op film te reconstrueren en als enige en laatste gedachte mee te nemen. De film is in een soort van documentaire gegoten en bestaat grotendeels uit een soort interviews, waarin de doden over hun levens vertellen. Zo worden ze geholpen met de keuze die ze moeten maken. Maar ook het onderlinge overleg dat de ‘sociaal assistenten' voeren over hun klanten en hun persoonlijke worsteling met herinneringen komen aan bod. Sterk acteerwerk, een humoristische ondertoon en de sobere doch toepasselijke wijze van audiovisuele vormgeving, bezorgen de kijker met ‘After Life' een nieuwe blik op het leven. Het onderwerp vind ik ge-wel-dig. Het feit dat de regisseur op het idee gekomen is om allereerst over dit onderwerp een film te maken, bewijst zijn genialiteit. Het feit dat hij het lef heeft om deze film in een documentaireachtige film maakt, bevestigt deze stelling. Neem deze twee factoren, voeg hierbij de humoristische ondertoon en je hebt een goede film. Hirokazu heeft van een zeer zwaar onderwerp een vrij licht verteerbare film gemaakt. Toch is deze film niet voor een breed publiek geschikt. De film bevat voornamelijk dialogen, die helder en natuurlijk klinken. Door de stille omgeving en beperkte inzet van muziek, heeft de soundtrack een bijzonder ingehouden karakter, dat de sfeer overigens aanzienlijk versterkt. Er zijn veel heldere, lichte kleuren die verwijzen naar het hemelse licht. Ik hou van ‘After Life', maar ik denk dat als je hem een tweede keer bekijkt, een groot deel van de sfeer en magie verdwenen is. Dit neemt echter niet weg dat ‘After Life' een must have is, een poëtisch meesterwerk van Japanse makelij.

gepubliceerd op 25 januari 2006
prachtige film!

gepubliceerd op 16 juni 2001
Een van de enige films waarbij ik in slaap ben gevallen
  • 1

Delen

Volg Cinebel