Pasolini is een miskend genie. Wat hij hier als film geproduceerd heeft was niet alleen zijn tijd ver vooruit. Hij slaagde er zelfs in zijn linkse ideologieen weer te geven in een psychologische analyse van het fascisme, gebruik makende van een originele narrativiteit, een complex diegetisch geluidsgebruik en een bizarre montage. Op geen enkel moment gebruikt hij de traditionele technieken. Doordat hij zo origineel te werk gaat, zijn er momenten dat hij lelijk op zijn bek gaat. Maar de kwaliteit van de prent over de hele lijn, zorgt voor een film die niet in de filmgeschiedenis past (hij heeft geen voorgeschiedenis en geen opvolgers). Een must voor elke cinefiel boven de achttien.

Goede film waarin de perversies van het literaire werk van D.A.F. Marquis de Sade goed uitgebeeld worden. Vooral de scene waar de ontvoerde jongeren als honden over de vloer moesten kruipen om dan vlees, waaronder een stukje met spijkers erin toegeworpen te krijgen bleef hangen. Ook de ambivalente heterosexuele-homosexuele posities van de mannen in het verhaal zijn schetsend : perversie kenmerkt zich door het feit dat het gesclachtsverschil geloochend wordt (= niet bisexualiteit!!!) Voor velen mag deze film misschien walgelijk overkomen, maar misschien moeten we ons afvraen wat onze buurman zoal aan perversies heeft. Volgens Kraft-Ebbing en Ellis is perversie eigenlijk niet zoiets zeldzaam.