Synopsis : Het originele negatief verdween tijdens een bombardement op de laboratoria van Billancourt te Parijs in 1943.
De huidige versies werden gemaakt naar een contretype van de enige overblijvende kopie van 1931; deze laatste was op een andere manier gemonteerd door de Belgische distributeur, die de film een andere titel gegeven had: Quand les cœurs ont vingt ans. De huidige versies geven dus niet de originele montage weer, wat de sprongen in de muziek verklaart.

Het gegeven is eenvoudig. De Noordzee. Het regent. Twee jongemensen zoeken beschutting onder een badkar en glimlachen tegen elkaar. Als de zon terug is, krijgen het zand, het water en de zee hun plaats in hun liefdesspel. Er zijn magische beelden: handen die spelen in het zand, haren als zeewier, het oor als een schelp, kleren op het zand geworpen en meegesleurd door de zee, het staketsel vervormd tot zeegrot, de kus op de fiets, de lichamen die radslagen maken. De zee is méér dan een landschap: hij is een metafoor van het genot zelf en een medium voor de sensualiteit. Het filmkader speelt met het contrast tussen de close-up (een lichaamsdeel dat correspondeert met een element uit de zee) en de totaalopname (het lichaam en het landschap in een analoge fusie). En contrapunten overschrijden, versterken en comprimeren de ontmoeting: de kazerne en de dueña (ofwel de militairen en de familie) worden aangewezen als de hinderpalen voor geluk en vrijheid. Het is te begrijpen dat de surrealisten deze film erkenning gegeven hebben. Poëzie en begeerte, wet en overtreding tegen een achtergrond van antimilitarisme maken van Strandidylle een perfect voorbeeld van de filmkunst die dierbaar was aan Breton.